วันเริ่มหมดเรี่ยวแรง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเมืองชิงหยวนตอนโพล้เพล้
ภายนอกเมือง ผู้ว่าการเมืองชิงหยวนในชุดทางการนำขบวนทหารม้าออกมารอต้อนรับเซิ่นจวิ้นอ๋องและอันเล่อจวิ้นจู่
ในที่สุดช่วงเวลาโคลงเคลงของหลินเมิ้งหยาก็หยุดลงเมื่อมาถึงหน้าประตูเมืองชิงหยวน
อันที่จริงต่อให้ใช้เทคโนโลยีขับเคลื่อนอัตโนมัติของโลกอนาคต แต่นางก็ยังรู้สึกว่าการนั่งอยู่บนรถที่โคลงเคลงตลอดเวลาติดต่อกันหลายวันเกือบทำให้อวัยวะภายในของนางเคลื่อนตำแหน่งแล้ว
“ข้าน้อยคือผู้ว่าการเมืองชิงหยวนนามว่าหลิวซวน น้อมคารวะเซิ่นจวิ้นอ๋องและอันเล่อจวิ้นจู่”
ภายนอกรถม้า เสียงทุ้มต่ำหนักแน่นของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นกระแทกหูของหลินเมิ้งหยาเสมือนถูกลูกธนูยิงใส่ก็มิปาน
“ฮ่า ฮ่า หลิวซวน ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องออกมารับข้าด้วยตัวเองทันทีที่รู้ข่าว เป็นเช่นไรบ้าง? หลายปีไม่ได้พบหน้า ข้าคิดถึงสหายเก่าเช่นพวกเจ้ายิ่งนัก!”
เมื่อจั่วชิวอวี้ได้เห็นหน้าสหาย ความอ่อนล้าตลอดหลายวันที่ผ่านมากลายเป็นความปีติยินดีที่ได้เจอสหายเก่า
หลงเทียนอวี้ประคองหลินเมิ้งหยาลงจากรถม้า สายตาเหลือบเห็นชายหนุ่มใบหน้าขาวนวลไร้อารมณ์กำลังขมวดคิ้วแน่นขณะเอี้ยวตัวหลบอ้อมกอดของจั่ว
