วเล่นสาวเท้ายาวๆ ไปรวมตัวกันยังทิศทางหนึ่ง
ไตร่ตรองดูเล็กน้อย บางทีพวกนางอาจเดินเล่นเพลินจนลืมเวลากระมัง?
ก็จริง บ้านเมืองภายใต้การดูแลของหลิวซวนปลอดภัยยิ่งนัก มิเช่นนั้นพวกหญิงสาวเหล่านั้นจะออกมาเดินเล่นยามค่ำมืดดึกดื่นเช่นนี้ได้อย่างไร?
อยู่ๆ ผ้าสะอาดผืนหนึ่งพลันร่วงลงมาคลุมศีรษะของหลินเมิ้งหยา
นางหันกายไปมองก็เห็นเป็นหลงเทียนอวี้ที่อาบน้ำผลัดผ้าจนสะอาดสะอ้านแล้วยืนอยู่ด้านหลังของนาง
แม้จะมีขอบตาดำคล้ำและหนวดสีเทาใต้คางเหมือนกับจั่วชิวอวี้ ทว่าเขากลับดูกระปรี้กระเปร่ากว่ามาก
“มีมีดสั้นหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยายื่นมือสีขาวนวลดั่งหิมะไปหาเขา
อีกฝ่ายหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งขึ้นมาวางบนฝ่ามือของนาง
ฝักหนังสีน้ำตาลเผยกลิ่นไอของความโบราณ หลินเมิ้งหยากำด้ามมีดก่อนจะดึงออกจากฝัก ใบมีดสีเงินคมกริบเผยต่อหน้านาง
“เหตุใดพระองค์จึงใช้มีดเล่มเล็กเพียงเท่านี้เล่าเพคะ? ขนาดของมันไม่ต่างจากของเด็กเล่น”
หลินเมิ้งหยาพึมพำถามขณะสำรวจมีดเล่มนั้น
“ข้าใช้มันฆ่าเสือดาวตอนอายุสิบขวบ”
หลงเทียนอวี้ตอบเสียงเรียบเรียบ ราวกับนี่เป็นเพียงเรื่องธรรมดา
อายุสิบขวบก็ใช้มีดสั้นฆ่าเสือดาวแล้ว?
หลินเมิ้งหยามองมีดในมือด้วยสีหน้า
