ใช้ใบหน้างดงามออกมาต้อนรับ
นางเดินตามสาวใช้ขึ้นไปบนชั้นสอง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าสกปรกของตนเอง หลินเมิ้งหยาปล่อยร่างกายจมลงในอ่างน้ำร้อน
“เฮ้อ…”
เสียงถอนหายใจเพราะความสบายดังแผ่วเบา น้ำอุ่นช่วยคลายความเหนื่อยล้าที่ประสบพบเจอมาตลอดหลายวัน
สาวใช้ทั้งสองปรนนิบัติหลินเมิ้งหยาอย่างพิถีพิถัน แม้นางจะอยากปฏิเสธ แต่ความปวดเมื่อยทำให้นางแอบรู้สึกขี้เกียจ
อาบน้ำเปลี่ยนชุด หลินเมิ้งหยาเข้าไปในห้องที่หลิวซวนเตรียมเอาไว้ให้
ห้องกว้างขวางประดับตกแต่งอย่างหรูหรางดงาม แม้จะไม่มีเครื่องเรือนที่สร้างจากทอง แต่ดอกไม้สดล้วนถูกจัดวางทั่วทุกมุม
หลินเมิ้งหยากวาดสายตามองรอบห้อง นางรู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก
“คิดไม่ถึงเลยว่าใต้เท้าหลิวของพวกเจ้าจะเอาใจใส่ถึงเพียงนี้ ฝากขอบคุณแทนข้าด้วย”
มือยื่นไปแตะดอกอวี้หลานสีขาว กลิ่นหอมสดชื่นคลายความอ่อนล้าให้หลินเมิ้งหยาไม่น้อย
“เพคะ จวิ้นจู่โปรดรีบพักผ่อน หนู่ปี้ทูลลา”
ห้องหับหรูหรางดงาม แม้แต่สาวใช้ยังฉลาดเฉลียว
หลินเมิ้งหยารู้สึกชื่นชมหลิวซวนยิ่งนัก นางก้าวไปยืนข้างหน้าต่างเพื่อทอดมองท้องฟ้ายามค่ำคืน
บนถนนยังมีคนเดินขวักไขว่ อีกทั้งยังมีพวกคุณหนูทั้งหลายที่มีท่าทางราวกับเพิ่งได้ออกมาเที่ย
