่าความสัมพันธ์ของเขาและเฉินเปี่ยวเกอจะไม่ธรรมดาเลย
การออกแบบเมืองของหลิวซวนดีกว่าเมืองอวี้หลงของอ๋องชิ่งมาก
เรื่องอื่นยังไม่ต้องพูดถึง เพียงมองถนนหนทางก็รับรู้ได้ถึงความแตกต่าง
แม้เมืองนี้จะมีพื้นที่มาก แต่ถึงกระนั้นหลิวซวนก็จัดการดูแลอย่างเป็นระบบระเบียบและเข้มงวด
เมื่อราษฎรบนท้องถนนเห็นเขา ทุกคนต่างโค้งคำนับด้วยความเลื่อมใส จากนั้นจึงหันกลับไปทำงานของตนเองหลังจากพวกเขาเดินผ่านไปแล้ว
ไม่มีเสียงฆ้องขอทาง หรือแม้แต่คนป่าวประกาศ
หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังหลิวซวน สายตาจับจ้องยังแผ่นหลังของเขา
คนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย
“ทุกท่านเดินทางมาอย่างเหน็ดเหนื่อย เช่นนั้นเชิญพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมก่อนเถิด อีกเดี๋ยวข้าน้อยจะมารับพวกท่านทั้งสองอีกครั้ง”
หลิวซวนโค้งตัวลง เขาปฏิบัติต่อหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้อย่างมีมารยาท
หลังจากทั้งสองพยักหน้าแล้ว หลิวซวนจึงหมุนตัวแล้วลากคอเสื้อของชิวอวี้ออกไป
ขณะที่ชิวอวี้กำลังส่งเสียงร้องโหยหวนขอความเมตตา หลินเมิ้งหยาแสยะยิ้มพร้อมทั้งโบกมือให้เขา
เฮ้อ หวังว่าพรุ่งนี้อวี้เปี่ยวเกอจะยังมีชีวิตอยู่
“จวิ้นจู่ ห้องตระเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้วเพคะ เชิญเสด็จตามหนู่ปี้เถิด”
ภายในโรงเตี๊ยมมีสาว
