็ดรองเท้าของตนเอง
เขาสัมผัสได้ถึงสายตาสนอกสนใจเป็นพิเศษของหลินเมิ้งหยา ดังนั้นจึงเดินเข้ามาเอ่ยทักทายเล็กน้อย
“เชิญจวิ้นจู่ เชิญอ๋องอวี้”
แย้มยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะโค้งตัวถวายคำนับอย่างมีมารยาทแตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง ก่อนจะเดินตามหลิวซวนเข้าไปในเมือง
จั่วชิวอวี้ที่เตรียมจะลุกขึ้นถูกหลิวซวนกระทืบซ้ำอีกหน
โอ้ ฝีเท้าหนักยิ่งนัก แม้แต่หลินเมิ้งหยายังอดที่จะแอบสะใจไม่ได้
นี่มันความแค้นฝังลึกมากเพียงไหน ไม่สิ พวกเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมากขนาดไหนจึงมอบของขวัญอันเร่าร้อนให้กันเช่นนี้!
เมืองหลินเทียนมีเขตการปกครองหลายจังหวัด ภายในจังหวัดเหล่านั้นยังมีอีกราวเจ็ดถึงแปดอำเภอ
แม้พื้นที่อำเภอจะมีมาก แต่ถึงกระนั้นก็ยังเล็กกว่าจังหวัดอยู่ดี
อำเภอชิงหยวนเป็นหนึ่งในอำเภอที่ดีที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่กึ่งกลางระหว่างเมืองอวี้หลงและเมืองหลวงเก่า หรืออาจเรียกได้ว่าที่นี่เปรียบเสมือนหอกค้ำคอทั้งสองเมือง
ด้วยเหตุนี้อำนาจของเมืองหลวงและอ๋องชิ่งจึงมิอาจรวมเป็นหนึ่งกันได้
มิเช่นนั้นอาจเกิดเหตุการณ์หนึ่งแคว้นสองประมุขขึ้นมาก็เป็นได้
เมื่อมองจากความสัมพันธ์ระหว่างหลิวซวนและจั่วชิวอวี้แล้ว ดูท
