ลงเทียนอวี้ยังมีฝีมือสูงส่ง ดังนั้นบาดแผลของป๋ายซ่าวจึงมีเพียงเลือดสีแดงเข้มไหลออกมาเล็กน้อยเท่านั้น
“หลงเทียนอวี้ พระองค์เก่งมากเลยเพคะ!”
เมื่อมั่นใจแล้วว่าป๋ายซ่าวไม่เป็นอะไร หลินเมิ้งหยาจึงดีใจแทบเสียสติ
หมุนตัวกลับไปประคองใบหน้าเรียวคมเข้มของเขาก่อนจะกดริมฝีปากเข้าไปเต็มแรง
จากนั้นนางจึงรีบวิ่งออกไปหาจั่วชิวอวี้เพื่อต้มยาเพิ่ม
ผิดกับหลงเทียนอวี้ที่ยืนอึ้งงันอยู่กับที่
แรงที่หลินเมิ้งหยาส่งมาทำให้ใบหน้าของเขารู้สึกแสบร้อนเล็กน้อย
แต่ช่างเถิด น้อยครั้งนักที่นางจะเป็นฝ่ายจู่โจมเช่นนี้ก่อน
เขายกมือลูบแก้ม ดีกว่าไม่ได้สิ่งใดตอบแทน
ยุ่งวุ่นวายอยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดอาการของป๋ายซ่าวก็ทรงตัว
เลือดในกายนางไหลเวียนช้าลงแล้ว สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าอวัยวะภายในร่างกายของนางก็ทำงานช้าลงเช่นเดียวกัน
จากนี้ไปสิ่งที่ต้องทำคือการเย็บแผล แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องป้องกันมิให้บาดแผลติดเชื้อ หากติดเชื้อขึ้นมา ต่อให้ป๋ายซ่าวมีเก้าชีวิตก็คงไร้หนทางรอด
ส่วนสิ่งที่นางต้องทำคือการตระเตรียมยาตามตำราชิงเจิงผู่
แขนของจั่วหยวนอีได้จั่วชิวอวี้รักษาจนดีขึ้นแล้ว
เขารู้สึกเจ็บปวดจนเหมือนคนที่เพิ่งตายแล้วฟื้นขึ้นม
