าอีกหนหนึ่ง แต่หลังจากกินยาของหลินเมิ้งหยา ความเจ็บปวดก็เริ่มทุเลาลง
ขณะเดียวกันเขาก็เข้าใจแล้วว่าแม้บุรุษทั้งสองตรงหน้าจะดุดันอำหิต แต่คนที่ตัดสินใจทุกอย่างคืออันเล่อจวิ้นจู่
ดังนั้นแม้แขนขวาจะถูกพันเอาไว้ด้วยผ้า แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังมิวายเข้าไปล้อมหน้าล้อมหลังหลินเมิ้งหยาเพื่อคอยรับใช้นาง
ท่าทางไม่ต่างจากบ่าวรับใช้เลยแม้แต่น้อย
ขณะเดียวกันจั่วหยวนอีสั่งให้คนเคลื่อนย้ายร่างของป๋ายซ่าวไปไว้ในห้องด้านข้างที่เรือนท้ายจวนแล้ว
แน่นอนว่าเขาไม่กล้าทำอะไรตุกติก เหตุเพราะสายตาของจั่วชิวอวี้และหลงเทียนอวี้กำลังจับจ้องมองเขาเขม็ง
หวนนึกถึงความทรมานที่เคยได้รับ เขาไม่กล้าทำให้พวกเขาทั้งสองขุ่นข้องหมองใจอีก
หลังจากวางร่างของป๋ายซ่าวไว้อย่างดีแล้ว ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือการรอคอยเท่านั้น
หลินเมิ้งหยารู้ดีว่านางมิอาจเร่งเวลาได้ แม้นางจะอยากให้ป๋ายซ่าวฟื้นขึ้นมา แต่หากนางใส่ปริมาณยามากเกินไป เช่นนั้นจะเป็นการทำร้ายป๋ายซ่าวมากกว่า
มองป๋ายซ่าวที่ยังคงหลับไหลไม่ได้สติ หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงทอดถอนหายใจ
หันหน้ากลับก่อนจะเห็นสายตาท่าทางมัวหมองของจั่วหยวนอี นางจึงนึกถึงคุณชายรองคนนั้นขึ้นมาได้
จั่วหย
