ยคถัดมาของหลินเมิ้งหยามิต่างอันใดจากน้ำเย็นที่สาดเข้ามาในหัวใจของเขา
“แต่น่าเสียดายที่ข้ามิอาจเชื่อใจเจ้าทั้งหมดได้ เฮ้อ เจ้าว่าข้าควรทำเช่นไร?”
หลินเมิ้งหยาจ้องจั่วหยวนอี
“คือ….ข้าจริงใจกับจวิ้นจู่จริงๆ ข้าไม่มีทางคิดทรยศหักหลังอย่างแน่นอน”
ตอนแรกคิดว่าหลินเมิ้งหยาจะฆ่าลาหลังเสร็จงาน จั่วหยวนอีจึงรู้สึกหวาดกลัวยิ่งนัก
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับหัวเราะ ก่อนจะเอ่ย
“แม้เจ้าจะพูดเช่นนั้น แต่คนที่เจ้าควรจงรักภักดีด้วยคือฮ่องเต้ หาใช่ข้าไม่ เอาเช่นนี้แล้วกัน เจ้าจงเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรว่าต้องการขึ้นครองตำแหน่งอ๋องชิ่งและจะเป็นพันธมิตรกับฮ่องเต้อย่างจริงใจ จากนั้นประทับลายมือของเจ้าลงไปก็แล้วกัน”
หลินเมิ้งหยาไม่อาจประมาทได้ อ๋องชิ่งเป็นใครนางย่อมรู้ดี เขาเป็นคนจิตใจอำมหิตและจอมวางแผน
เช่นนั้นเขาจะยอมให้ลูกชายของตนเองหักหลังได้อย่างไร?
หากจั่วหยวนอียอมเขียนสัญญาขึ้นมาจริง นั่นเท่ากับว่าเขาตัดสินใจตั้งตนเป็นศัตรูกับบิดาตนเองแล้ว
เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ ดังนั้นจั่วหยวนอีจึงลังเล
“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังลังเล แต่เจ้าลองตรองดูเถิด เจ้าเห็นเขาเป็นบิดา แล้วเขาเห็นเจ้าเป็นลูกหรือไม่? หากเขาเห็นเจ้าเป็นลูกชายเพีย
