เขาเขม็ง
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิสนใจสิ่งใด นางหอบห่อยาทั้งหมดเดินตามจั่วหยวนอีไปที่โรงครัว
หลงเทียนอวี้อยู่เฝ้าป๋ายซ่าว จั่วหยวนอีเดินนำหน้า ส่วนหลินเมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้เดินตามหลัง
ไม่นานทั้งสามก็มาถึงโรงครัว พวกแม่ครัวและเสี่ยวซีปรี่เข้ามาคารวะ
“ออกไป ออกไป ห้ามเข้ามาที่นี่”
แม้จั่วหยวนอีจะมิกล้าเบ่งอำนาจกับหลินเมิ้งหยา แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังสามารถทำให้พวกคนรับใช้หวั่นเกรงได้
ไม่นานโรงครัวก็เหลือเพียงพวกเขาทั้งสาม
หลินเมิ้งหยากวาดสายตามองทั่วทุกทิศ ก่อนจะเลือกหม้อที่ใหญ่ที่สุดในโรงครัว
เตาฟืนยังคงมีไฟอยู่ หลินเมิ้งหยาแกะห่อยาออกเพื่อตรวจสอบ
“พวกเจ้าช่วยข้าจุดไฟ จำเอาไว้ว่าห้ามมิให้ไฟมอด แต่ก็ห้ามลุกโชนจนเกินไป เข้าใจหรือไม่?”
จั่วหยวนอีและจั่วชิวอวี้รีบพยักหน้า ทั้งสองที่เป็นคุณชายสูงศักดิ์มิเคยย่างกรายเข้ามาในโรงครัวมาก่อนผันตัวเป็นปรมาจารย์ควบคุมเปลวไฟในทันที
น้ำถูกเทเข้าไปราวครึ่งหม้อ ไม่นานควันก็ลอยขึ้นจากผิวน้ำ สุดท้ายจึงเดือดปุดๆ
หลินเมิ้งหยาเห็นว่าได้ที่แล้ว นางจึงเทยาทั้งหมดลงไปทีละห่อ
ขณะเดียวกัน กลิ่นยาที่ผสมเข้ากับน้ำเดือดลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งโรงครัว
ไม่เพียงจั่วชิวอวี้
