ริงแขนของเขาเพียงถูกดึงให้กระดูกเคลื่อนออกจากกันเท่านั้น มิได้บาดเจ็บร้ายแรงแต่อย่างใด
ขอเพียงมีหลงเทียนอวี้คอยจับตามอง หลินเมิ้งหยาเชื่อว่าเขาไม่มีทางเล่นตุกติกได้
เวลายังไม่ทันครบชั่วโมง ยาทั้งหมดล้วนถูกนำมาวางตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
จั่วชิวอวี้ประเมินอาการเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แม้ว่าใบหน้าป๋ายซ่าวจะขาวซีด แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีโอกาสรอด
ขอบคุณฟ้าดิน อย่างน้อยคมดาบของคุณชายรองก็เสียบไม่โดนหัวใจของนาง
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงยังมีโอกาสรักษาป๋ายซ่าว
“ยามาแล้ว แต่จะจัดการยาเหล่านี้เช่นไร?”
ยาทั้งหมดมีราวร้อยห่อ จั่วชิวอวี้จึงรู้สึกท้อใจขึ้นมา
ยิ่งไปกว่านั้นหลินเมิ้งหยายังผสมสูตรยาสามสูตรเข้าด้วยกัน แม้แต่เขาเองยังอดที่จะรู้สึกขนลุกชันมิได้
“ข้าทำเอง พวกเจ้าออกไปเตรียมหม้อใบใหญ่มา”
คำขอร้องของหลินเมิ้งหยาทำให้หลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้มองตาค้าง
ที่นี่หาใช่จวนของพวกเขา เช่นนั้นพวกเขาจะไปหาหม้อจากที่ใด?
เมื่อจั่วหยวนอีเห็นว่าถึงคราวที่ตนเองจะได้หน้า เขาจึงรีบลุกขึ้นแล้วเอ่ย
“โรงครัวมีอยู่พ่ะย่ะค่ะ เชิญจวิ้นจู่เสด็จตามข้ามาเถิด”
เหลือบมองเจ้าของเสียงประจบประแจง หลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้ต่างถลึงตาจ้อง
