าจน้อยตนนี้เป็นพวกพ้องของตนเอง
มิเช่นนั้นหากตกอยู่ในเงื้อมมือของนางที่เป็นศัตรู เกรงว่าความเจ็บปวดที่ได้รับจะทรมานเสียยิ่งกว่าความตาย
ตอนแรกจั่วหยวนอีคิดว่าแม่นางตรงหน้ากำลังล้อเล่น แต่เมื่อกระดูกนิ้วก้อยด้านขวาของเขาหลุดออก ความทรมานแสนสาหัสพลันแล่นพล่าน
ดวงตาสีดำคมเข้มของจั่วหยวนอีจึงรู้แจ้งแก่ใจว่าพวกเขามิได้ล้อเล่น
หลินเมิ้งหยาโน้มตัวลงมองหน้าจั่วหยวนอี ก่อนจะลูบเม็ดเหงื่อที่ผุดบนหน้าผากของเขา
“หากเจ้าเจ็บเช่นนั้นจงกระพริบตาบอกข้า ครั้งที่สี่คงเจ็บกว่านี้มาก ครั้งที่ห้าเจ้าก็อาจจะทรมานจนตายได้ เช่นนั้นข้าช่วยเจ้านับดีหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยกลั้วหัวเราะ ทว่าจั่วหยวนอีกลับรู้สึกราวกับว่าเสียงนี้ดังขึ้นมาจากนรก
หมายเหตุ
ซือหม่าเจา1คือเสนาบดีแห่งแคว้นเว่ยในสามก๊ก
