ามีหน้าที่ตอบ หากตอบถูกข้าจะไม่ทุบตีเจ้า แต่หากเจ้าตอบผิดหรือหาโอกาสหนี ข้าจะทำให้เจ้าทำไม่ได้แม้แต่จะร้องขอชีวิต จำเอาไว้ นี่มิใช่การขอความร่วมมือ พวกเราไม่จำเป็นต้องมีเ เจ้าก็ได้ นี่เป็นการบีบบังคับให้สารภาพ”
สถานการณ์ตกอยู่ภายใต้การควบคุม การข่มขู่ให้สารภาพจึงถูกนำมาใช้
ทายาทของอ๋องชิ่งอย่างนั้นหรือ! บางทีเขาอาจจะรู้ความลับของอ๋องชิ่งมากมายก็เป็นได้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้กำไรโดยไม่ต้องลงแรงเช่นนี้
ทว่าจั่วหยวนอีกลับไม่เชื่อ เขาจ้องตาพวกนาง
หลินเมิ้งหยาสบถในลำคอ ก่อนจะเอ่ยกับจั่วชิวอวี้
“อวี้เปี่ยวเกอ ดูเหมือนเจ้านี่จะไม่ชอบพูด เช่นนั้นท่านช่วยข้าถอดกระดูกข้อต่อของเขาทั้งร่างสักหน่อยเถิด แต่พยายามอย่าทำให้หักเล่า หากหักขึ้นมาคงเจ็บปวดไม่น้อย”
หลินเมิ้งหยายิ้มจนตาหยี ทว่าหลงเทียนอวี้กับจั่วชิวอวี้กลับเหงื่อแตกพลั่ก
อะไรนะ? ถอดกระดูกข้อต่อทั้งร่าง?
นี่มันทรมานเสียยิ่งกว่าทัณฑ์แล่เนื้อเถือหนังเสียอีก!
แม้จั่วชิวอวี้จะเป็นหมอและลงมือด้วยตนเอง แต่ความเจ็บปวดทรมานคงยากเกินรับไหว
หัวใจของบุรุษทั้งสองพลันร้องตะโกน...โชคดีเหลือเกินที่ปีศ
