ีติยินดีพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจั่วหยวนอี เขาเพิ่งจดจำคำสั่งของบิดาได้ว่าถ้าหากได้พบเซิ่นจวิ้นอ๋องและอันเล่อจวิ้นจู่ให้รีบไปรายงานเขาทันที
คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะเป็นฝ่ายเอาตัวเองใส่พานถวายมาให้เช่นนี้
ขอเพียงเขานำข่าวนี้ไปบอกท่านพ่อ รับรองว่าท่านพ่อจะต้องมอบรางวัลให้แก่เขาอย่างแน่นอน
ความดีใจทำให้เขาลืมตัวไปว่าเวลานี้ตนเองกำลังตกเป็นรอง อย่าว่าแต่ออกไปรายงานอ๋องชิ่งเลย แม้แต่จะก้าวออกจากประตูยังลำบากยิ่งนัก
“มัดเขาไว้ ความคิดเพ้อเจ้อของเขารุนแรงเกินไป เช่นนั้นต้องรักษาให้หาย”
หลินเมิ้งหยาออกคำสั่ง หลงเทียนอวี้พร้อมทั้งจั่วชิวอวี้มิรอช้าพุ่งตัวเข้าไปในทันที
เวลาเพียงชั่วอึดใจจั่วหยวนอีก็ถูกมัดอย่างแน่นหนา
หลินเมิ้งหยาหยิบอุ้งเท้าหมูสีแดงบนโต๊ะอาหารยัดใส่ปากจั่วหยวนอี
เมื่อครู่นางกับป๋ายซ่าวทรมานยิ่งนัก คราวนี้ถึงเวลาคุณชายผู้นี้ต้องลองชิมอุ้งเท้าหมูเค็มนี่บ้างแล้ว
“ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าอย่าได้คิดเพ้อเจ้อ ข้ารู้ว่าบิดาของเจ้าอยากจับตัวพวกข้าทั้งสาม แต่จะทำเช่นนั้นได้ก็ต่อเมื่อเจ้ามีชีวิตรอดออกไป นับตั้งแต่วินาทีนี้ข้าจะถามเจ้า ส่วนเจ้
