ไม่รู้ว่าซู่เหมยกำลังคิดอะไร แต่การกระทำของนางในเวลานี้ทำให้หลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวอดที่จะตื่นตะลึงไม่ได้
ท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนราวกับเป็นคนละคนกับซู่เหมยคนก่อน
ตอนแรกคิดว่าจะได้เจอซู่เหมยผู้ไร้ยางอายเสียอีก แต่นางในเวลานี้รู้จักรุกรู้จักรับขึ้นมาบ้างแล้ว
หลินเมิ้งหยายิ่งสงสัย ตกลงคนที่อยู่เบื้องหลังนางเป็นใครกันแน่?
เลิกคิ้วขึ้นสูง หลินเมิ้งหยาปรายตามองซู่เหมยก่อนจะเอ่ย
“ข้ามิใช่คนมากเรื่อง มีป๋ายซ่าวอยู่รับใช้เพียงคนเดียวก็พอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นหากข้าพาเจ้าไปด้วย เจ้าจะไม่เป็นภาระข้าหรอกหรือ?”
หลินเมิ้งหยาพูดจบก็เตรียมจะหมุนตัวจากไป
ความเกลียดชังวาบผ่านในแววตาของซู่เหมย แต่นางพยายามอดกลั้นเอาไว้
รีบเดินตาม ก่อนจะวิ่งเข้าไปคุกเข่าลงต่อหน้าหลินเมิ้งหยา นางแสร้งทำท่าทางน่าสงสาร มือทั้งสองกำชายกระโปรงของหลินเมิ้งหยาแน่น ก่อนที่หยดน้ำตาจะรินไหลออกจากเบ้าตา
“พระชายาเข้าใจหม่อมฉันผิดไปแล้ว อันที่จริงเรื่องทั้งหมดล้วนเป็นเพราะพี่สาวใจร้ายของหม่อมฉันทั้งสิ้น นางต้องตกนรกเพียงคนเดียวคงมิพอใจ ดังนั้นจึงขู่บังคับหม่อมฉันว่าหากหม่ อมฉันไม่ยอมทำตาม นา
