จากไปแล้ว เช่นนั้นเจ้าจงอยู่ที่นี่ให้สบายใจเถิด ไม่มีใครคิดทำร้ายเจ้าอย่างแน่นอน รอข้ากลับ บมาแล้วค่อยว่ากัน”
เมื่อเห็นว่าหลินเมิ้งหยายังคงไม่อนุญาตให้ตนเองติดตามไปด้วย ซู่เหมยจึงร้อนใจขึ้นมาแล้ว
รีบหยิบกล่องไม้เล็กๆ กล่องหนึ่งขึ้นมาแล้วส่งให้หลินเมิ้งหยา
“พระชายา นี่เป็นของที่พี่สาวของหม่อมฉันมอบให้ นางบอกว่าหากหม่อมฉันมีโอกาสให้นำของชิ้นนี้ไปมอบให้แก่ฮ่องเต้แห่งเมืองหลินเทียนเพื่อใส่ร้ายตัวตนของพระองค์ หม่อมฉันไม่อย ยากทำร้ายพระองค์อีกต่อไปแล้ว ฉะนั้นจึงอยากมอบของชิ้นนี้ให้แก่พระองค์เพคะ”
สีหน้าท่าทางจริงจัง การแสดงออกของซู่เหมยในเวลานี้จริงใจยิ่งนัก
ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเปล่งประกาย นางคิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะสั่งให้ซู่เหมยมอบหลักฐานที่หลินเมิ้งหยากำลังตามหาเพื่อแลกกับความเชื่อใจจากนาง
แต่จะว่าไปก็สมเหตุสมผล เหตุเพราะซู่เหมยไม่รู้ตัวว่าตนเองถูกทอดทิ้งแล้ว
ฉะนั้นจึงคิดมอบของสิ่งนี้มาเพื่อซื้อใจนาง
ป๋ายซ่าวรับกล่องมาส่งให้หลินเมิ้งหยา พลิกของในกล่องดูเล็กน้อย ภายในคือกำไลหยกวงหนึ่ง
