นางมอบให้อีกหรือเจ้าคะ? ข้าว่าไม่มีอะไรน่ามองเลยแม้แต่น้อย แม้คนเมืองหลินเทียนจะสงสัย แต่ก็คงไม่ถึงขั้นปฏิเสธท่านเพียงเพราะกำไลหยกเส้นเดียวหรอกกระ ะมัง?”
ป๋ายซ่าวชงชาให้หลินเมิ้งหยาหนึ่งถ้วยพลางส่งยิ้มให้เจ้านาย
“แม้จะเอ่ยเช่นนั้น แต่ตัวตนของข้ายังเป็นที่คลางแคลงใจอยู่ เจ้าลองตรองดูเถิดว่าตอนท่านแม่ข้าหนีออกจากเมืองหลินเทียน ท่านอายุเพียงสิบกว่าปีเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่มี ใครรู้ว่าท่านแม่แต่งงานกับท่านพ่อ ดังนั้นสิ่งนี้ย่อมสามารถสร้างความสงสัยให้แก่ทุกคนได้”
จั่วชิวอวี้และจั่วชิวเฉินล้วนกล่าวว่าพวกเขาเตรียมการรับมือเอาไว้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นรูปลักษณ์ของนางเหมือนกับท่านแม่ไม่มีผิดเพี้ยน ดังนั้นย่อมได้รับการยืนยันจากพวกขุนนางเก่ า
แต่หลินเมิ้งหยากลับคิดว่าเรื่องราวไม่มีทางง่ายดายเช่นนั้น
“นายหญิงหมายความว่ามีคนคิดเข้ามาสวมรอยตำแหน่งของท่าน? แต่ทำแบบนั้นจะส่งผลดีกับพวกเขาอย่างไรเล่า? แม้จะสามารถช่วงชิงตำแหน่งอันเล่อจวิ้นจู่ไปได้
