นอื่น
เดินทางออกจากประตูเมืองโดยสวัสดิภาพ ไม่นานก็ตามขบวนม้าของคนที่ล่วงหน้าออกมาก่อนได้ทัน ป๋ายซ่าวประคองหลินเมิ้งหยาขึ้นไปยังรถม้าธรรมดาไม่สะดุดตาแต่กลับกว้างขวางอีกคัน
มองดูเบาะพรมนุ่มนิ่มที่ประดับตกแต่งภายในและขนมขบเคี้ยวที่วางเตรียมเอาไว้ หลินเมิ้งหยาส่ายหน้าพลางชำเลืองมองบุรุษทั้งสองที่กำลังขี่ม้าอยู่ด้านหน้า
พวกเขาถนัดเรื่องการขุนนางให้อ้วนเป็นหมูยิ่งนัก
แน่นอนว่าเรื่องนี้จะต้องมีฮ่องเต้แห่งเมืองหลินเทียนจั่วชิวเฉินเข้าร่วมด้วยอย่างแน่นอน
นี่มิใช่เรื่องดีเลยแม้แต่น้อย นางมักรู้สึกว่าหากตนเองกลายเป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูอยู่แต่ในจวนคงไม่ดีแน่
หากวันใดแขนของนางหายดี นางก็จะได้หลุดออกจากชีวิตเช่นนี้เสียที
พิงผนังรถม้า หลินเมิ้งหยาหยิบกำไลที่ซู่เหมยนำมาเป็นเครื่องบรรณาการขึ้นมา
แม้รูปลักษณ์ของดอกเหมยจะไม่เหมือนของที่ท่านแม่ทิ้งเอาไว้ แต่หากคนที่ไม่รู้เรื่องนี้ได้เห็น เกรงว่าคงแยกไม่ออกหรอกกระมัง
เรื่องนี้เตือนสตินางเอาไว้ นอกจากเฉินเปี่ยวเกอแล้ว คนที่สามารถยืนยันตัวตนของนางได้มีไม่มาก
หากอีกฝ่ายคิดจะใช้ชาติกำเนิดมาสร้างปัญหาให้แก่นาง เช่นนั้นคงยุ่งยากอย่างแน่นอน
“นายหญิงยังดูของที่
