ดีกว่า
ดังนั้นพวกเขาจึงปลอมฐานะตนเองเป็นเศรษฐีมั่งคั่งที่กำลังออกเดินทางท่องเที่ยว ป๋ายซ่าวเองก็นึกสนุกไปกับพวกเขาด้วย
“จริงสิ ข้ามิได้พบหน้าอาซิ่วมาหลายวันแล้ว เด็กคนนั้นหายไปไหนแล้วเล่า?”
การจากไปในคราวนี้ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกครั้งเมื่อไร
หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าทันทีที่แขนของตนเองหายดี วันนั้นพวกนางจะต้องออกเดินทางกลับต้าจิ้นทันที
ฉะนั้นนางควรจัดการธุระทั้งหมดให้จบเสียก่อน
ป๋ายซ่าวหัวเราะขณะช่วยหลินเมิ้งหยาจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
“นายหญิงลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ? เมื่อวันก่อนลุงของอาซิ่วมาหา เมื่อญาติทั้งสองพบหน้ากัน ดังนั้นย่อมคิดถึงกันเป็นธรรมดา เมื่อวานข้ายังได้ยินว่าคนของทางฝั่งอาซิ่วมาขอร้อง นายหญิงเพื่อพาตัวนางกลับไปอยู่เลย”
เกรงว่าคงเป็นตงฟางสวีกระมัง เขาคงมิอยากให้นางออกเที่ยวเล่นเพ่นพ่านอีก
ก็จริง แม้อาซิ่วจะน่ารักไร้เดียงสา แต่นางมีความกล้ามหาศาล แต่เพราะนางยังเป็นเด็ก คาดว่าท่านลุงของนางคงพาตัวกลับไปแล้ว
เช่นนี้ก็ดี หากนางได้กลับไปอยู่กับครอบครัว นางเองก็วางใจ
“อืม สมควรมีคนดูแลนางแล้ว อาซิ่วช่วยเหลือพวกเรา
