พียงไม่กี่วันนางจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้
นี่คงเป็นสันดานเดิมของนางกระมัง
“ท่านอ๋องสบายดีอย่างยิ่ง เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล หากไม่มีเรื่องอื่นแล้วเจ้าจงกลับไปก่อนเถิด ไปเที่ยวเล่นมาทั้งวันข้ากับท่านอ๋องจึงเหนื่อยมากแล้ว ต้องการพักผ่อน”
เพียงคำเดียวสีหน้าของซู่เหมยพลันเปลี่ยนไป
หลินเมิ้งหยาเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ นางพยายามทำตัวให้เหมือนไก่ตัวผู้ที่เพิ่งได้รับชัยชนะมาหมาดๆ
จูงมือหลงเทียนอวี้เดินเข้าไปในจวนส่วนกลาง
“ท่านอ๋อง…”
ซู่เหมยร้องตะโกนเสียงดังเพราะมิอาจทำใจได้ น่าเสียดายที่หลงเทียนอวี้ไม่แม้แต่จะชายตาแลนาง
“ฮึ ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะหยิ่งผยองไปได้อีกกี่วัน”
มองประตูเรือนกลางจวน ซู่เหมยเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ทันทีที่ถึงเมืองหลวงเก่า หลินเมิ้งหยาจบไม่สวยแน่!
ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน!
ทันทีที่ไก่ตัวผู้เดินเข้ามาถึงเรือน ร่างกายของนางพลันอ่อนยวบลง
ร่างกายของนางเพิ่งมีอาการดีขึ้นได้ไม่นาน ทั้งที่ออกไปข้างนอกแค่ครึ่งวัน นางกลับรู้สึกเหนื่อยราวกับเดินมาแล้วค่อนชีวิต
ทิ้งตัวเข้าหาป๋ายซ่าวที่ออกมาต้อนรับ โชคดีที่นางตัวเบาหวิวเหมือนเด็ก ดังนั้นป๋ายซ่าวจึงยิ้มน้อยๆ แล้วประคองนางเข้าไปนั่งที่ตั่งนุ่ม
“เหนื่อยหรือไม่เจ้าค
