บแก่ทั้งสอง
แต่เพราะนางไม่เคยได้รับการสั่งสอนเรื่องมารยาทมาก่อน ดังนั้นท่าทางกระโดกกระเดกของนางจึงดูน่าขัน
กอปรกับทุกที่ที่นางไปล้วนมีคนคอยจับตามอง ดังนั้นเสียงหัวเราะเยาะจึงดังขึ้น
ซู่เหมยลอบจดจำคนเหล่านั้นเอาไว้ในใจ หากมีโอกาสนางจะจัดการคนพวกนี้ให้หมด
“ลุกขึ้นเถิด มีอะไร?”
เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาระคนรังเกียจ
หลินเมิ้งหยาไม่มีความอดทนมากพอเมื่ออยู่ต่อหน้าซู่เหมย
หงอวี้อาจมิได้ช่วยเหลือนางด้วยความจริงใจ แต่นางดูออกว่าคนเหล่านั้นเป็นคนของซู่เหมย
หากหงอวี้มองโลกในแง่ร้ายแล้วล่ะก็ เช่นนั้นนางคงเกลียดชังซู่เหมยเข้าไส้อย่างแน่นอน
ฉะนั้นแม้นางจะไม่ลงมือก่อน แต่ผู้หญิงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้คงทนได้อีกไม่นาน
ตอนนี้นางมีเรื่องให้ต้องจัดการมากมาย เช่นนั้นจะมีเวลาสนใจคนไร้ยางอายเช่นนี้ได้อย่างไร
“พระชายารับสั่งเช่นนี้ก็เหมือนมองว่าหม่อมฉันเป็นเพียงคนนอก ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว หม่อมฉันจึงอยากเข้ามาดูแลท่านอ๋องและพระชายาเพคะ”
แสร้งแสดงท่าทางน่าสงสาร ตอนนี้น้ำเสียงของซู่เหมยเจือความโอหังอยู่หลายส่วน ราวกับว่านางต่างหากที่เป็นเจ้าของจวนอวี้ตัวจริง
หลินเมิ้งหยาอยากขันยิ่งนัก เหตุใดเวลาเ
