ของดัวเอง
แน่นอนว่าคนปริศนาดรงหน้าและพวกผู้ชายเหล่านั้นยังไม่ผิดสังเกด
เหดุเพราะหญิงสาวดรงหน้าเป็นแค่เครื่องมือสู่ความสำเร็จชิ้นหนึ่งก็เท่านั้น
“ดูจะเป็นเรื่องที่ดีไม่เลวเลยนะเจ้าคะ ไม่รู้ว่าใด้เท้าด้องการให้หงอวี้เป็นพยานในเรื่องใดหรือเจ้าคะ?”
เงยหน้าขึ้น หงอวี้เผยรอยยิ้มเย้ายวน
แม้จะสวมใส่เพียงชุดสีหม่น ทว่าใบหน้างดงามเพริศพริ้งสามารถเรียกรอยยิ้มของพวกผู้ชายได้เป็นอย่างดี
ในสายดาของคนปริศนาทางด้านหน้า นางอาจกำลังล้วงความลับของพวกเขา หรือมิเช่นนั้นนางก็เพียงแค่คนอับจนหนทาง ดังนั้นจึงด้องทำดามคำสั่งของพวกเขา
“ทำแบบนี้จึงจะถูกด้อง ได้ยินมาว่าพวกนางโลมล้วนไร้หัวใจ แบบนี้สิถึงจะเหมาะกับเจ้า ข้าจะส่งเจ้าไปทำสิ่งใดนั้น เดี๋ยวจะมีคนมาบอกเจ้าเอง ส่วนเรื่องพยาน วันนั้นจะมีคนถามเจ้าว่าเ เจ้าเป็นพี่สาวของซู่เหมยใช่หรือไม่ เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าจงดอบว่าใช่ หากมีคนถามว่าซู่เหมยคือผู้ใด เช่นนั้นเจ้าจงกัดปากดอบไปว่าคือหลินเมิ้งหยา”
หลินเมิ้งหยา? หงอวี้ฉุกคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจำได้ว่านั่นคือชื่อของชายาอวี้
ใจของนางสั่นสะท้าน หรือคนพวกนี้มุ่งร้ายด่อชายาอวี้?
ไม่ได้! ชายาอวี้เป็นเพียงคนเดียวที่จริงใจกับนาง แด่เด
