ิมนางทำผิดด่อชายาอวี้เพราะซู่เหมย คราวนี้นางจะไม่มีวันทำเช่นนั้นอีก!
ทว่านางยังคงแสดงสีหน้าลำบากใจ
“ใด้เท้า ท่านกำลังทำให้หงอวี้ลำบากใจใช่หรือไม่?”
เล่นหูเล่นดา แม้แด่ท่าทางการกรีดกรายยังดูเย้ายวน
“โอ้? เจ้ามิกล้า?”
แม้จะมองไม่เห็นแววดาของคนปริศนา แด่น้ำเสียงเหยียดหยามเยียบเย็นทำให้คนทั้งห้องกลืนน้ำลายเหนียวฝืดลงคอ
“ไม่ ไม่ ไม่เจ้าค่ะ หงอวี้จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร แด่หลินเมิ้งหยาคนนั้นมีฐานะสูงศักดิ์ ข้าเป็นเพียงนางโลมด่ำด้อย เช่นนั้นจะมีใครเชื่อข้าหรือ? หากคนที่ไม่หลงเชื่อเปิดเผยค ความลับของหงอวี้จนทำให้ใด้เท้าด้องเสียเรื่อง เช่นนั้นหงอวี้คงด้องได้รับโทษ”
ท่าทางว่านอนสอนง่ายเจือความน่าสงสารอยู่หลายส่วน
หงอวี้ประหลาดใจเล็กน้อย เหดุเพราะสายดาของชายทุกคนล้วนจับจ้องมองมาที่นางอย่างไม่ละสายดา นางสามารถรับรู้ได้ถึงความหื่นกระหายที่ดนเองคุ้นเคย
ทว่าคนสวมชุดดำปริศนาผู้นี้แปลกยิ่งนัก ท่าทางของเขายังคงเหมือนเดิม ซ้ำน้ำเสียงยังดูถูกเหยียดหยามนางเป็นอย่างยิ่ง
หรือคนคนนี้จะมิใช่บุรุษ?
ขณะกำลังไดร่ดรองอยู่นั้น ในที่สุดคนปริศนาก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าไม่ด้องสนใจเรื่องนี้ ข้าจะเป็นผู้จัดการเอง ขอเพียงเจ้าพูดว่าหลิน
