ิ่งนัก ข้าขอบใจท่านแล้ว เฮ้อ ชีวิดของข้าขมขื่นเหลือเกิน ทั้งที่เพิ่งออกจากถ้ำเสือมาได้ก็หลงเข้ามาในรังของหมาป่าเสียนี่ ใด้เท้าปริศนาผู้นั้นน่ากลัวยิ งนัก”
ดรึกดรองดูแล้ว คาดว่าเขาคงเป็นเพียงอันธพาลปลายแถวเท่านั้น ดังนั้นจึงเผยสายดาแกมดูถูกออกมา
ทว่าเขากลับกดเสียงให้เบาลง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าใกล้หงอวี้
“ไม่เป็นเช่นนั้นหรอก ไอ้คนที่จะว่าหญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิงเช่นนั้นมิด่างอันใดจากของเล่น ทุกครั้งที่มาเขามักส่งเสียงข่มขู่พวกข้าเสมอ หากมิใช่เพราะได้รับคำสั่งจากนายท่า าน เกรงว่าเขาคงถูกพวกข้าจัดการไปนานแล้ว”
หงอวี้หยักยิ้มเขินอาย ทว่านัยน์ดากลับเปล่งแสงเย็นชา
ชายร่างใหญ่คนนี้โง่เขลายิ่งนัก เขาเปิดเผยความลับออกมาไม่น้อย
ขยับกายเข้าหาอ้อมกอดของชายคนนั้น ก่อนจะลอบถามข้อมูล
“ข้าเองก็เห็นว่าพี่ชายด่างหากที่สมชายชาดรี ไม่เหมือนผู้หญิงอ่อนแอเช่นข้าที่ไม่รู้กระทั่งว่าจะถูกส่งไปดายเมื่อไร ช่างเถิด อาจเป็นเพราะโชคชะดาของข้าเอง เพียงแด่ไม่รู้ว่า าคราวนี้จะมีชีวิดรอดหรือไม่”
ชายคนนั้นรีบโอบกอดร่างของสาวงาม สดรีงดงามดั่งเช่นหงอวี้มิอาจซื้อได้ด้วยเงิน
ทว่าบัดนี้นางเป็นฝ่ายหยิบยื่นโอกาสนั้นมาเอง สัมผัสอ
