างดงามคือคำจำกัดความของสตรีผู้นี้
นิ้วมือเรียวยาวหยิบหมากเม็ดกลมสีขาวที่มิอาจกระจ่างใสไปกว่าผิวของนางขึ้นมา
หงอวี้เคยเป็นนางโลมเลื่องชื่อแห่งหุยชุนฟาง แต่นางมิอาจปฏิเสธได้ว่าความงดงามของหลินเมิ้งหยาโดดเด่นกว่าสตรีทั่วไป
ตรึกตรองครู่หนึ่ง นางอดที่จะรู้สึกขมขื่นไม่ได้
ความงามดั่งสวรรค์สรรค์สร้างของนางล้วนทำให้เหล่านางโลมอิจฉาริษยา
ไม่ว่าซู่เหมยหรือตัวนางเองก็คงมิอาจทำให้สายตาของท่านอ๋องเหลือบแลได้
นางกับซู่เหมยคงต้องยอมรับความจริง
ความอกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ ความลุ่มหลงจนลืมความรู้สึกผิดชอบชั่วดีล้วนเป็นสิ่งผิดพลาดอันใหญ่หลวง
“ถวายพระพรอันเล่อจวิ้นจู่ ขอให้จวิ้นจู่อายุยืนนานพันปี”
หลินเมิ้งหยาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่กำลังยอบกายคำนับตนเอง
สุดท้ายนางอดที่จะรู้สึกเสียดายไม่ได้
ยามเมื่อได้เจอกับหงอวี้ในหุยชุนฟาง นางคิดอยากนำหงอวี้มาชุบตัวใหม่
น่าเสียดายที่ต่อมาเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้ อีกทั้งมั่วฉินยังต้องอยู่ที่หุยชุนฟางต่อ มิรู้ว่าป่านนี้นางเป็นตายร้ายดีเช่นไร
ส่วนหงอวี้ก็ยอมตั้งตนเป็นศัตรูกับนางเพราะซู่เหมย
สรรพสิ่งบนโลกล้วนยากเกินกว่าจะคาดเดา
“ลุกขึ้นเถิด”
มิได้จงใจแสดงท่าทีเย็นชารั
