ตกเป็นขุย หนวดเคราขึ้นรกรุงรัง นางมิเคยเห็นหลงเทียนอวี้เป็นแบบนี้มาก่อน
“อัปลักษณ์”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตากวาดมองตั้งแต่หน้าผากจรดริมฝีปาก แม้ใบหน้านวลจะยังคงแข็งทื่อ ทว่าสีหน้ากลับแสดงความรังเกียจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งที่จริงๆ แล้วจะรู้สึกเจ็บปวดใจมากก็ตาม
นับตั้งแต่วันที่มาถึงเมืองหลินเทียน นี่เป็นครั้งแรกที่หลงเทียนอวี้ยิ้มออกมาด้วยใจจริง
“อืม อีกหน่อยก็ไม่อัปลักษณ์แล้ว เจ้ากระหายน้ำหรือไม่?”
กุมมือหลินเมิ้งหยา แม้แต่ตอนที่นำชัยชนะกลับมาหลังจากออกไปรบเป็นครั้งแรกยังไม่ตื่นเต้นดีใจเท่านี้มาก่อน
นางอาการดีขึ้นแล้ว แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนแอและเพิ่งฟื้น แต่ตอนนี้นางกลับมาแล้วจริงๆ
พี่น้องอีกสองคนก้มหน้านิ่ง เคยได้ยินมาว่าสตรีที่แต่งงานแล้วก็เปรียบเสมือนสายธารรินไหล พวกเขาคาดหวังอย่างยิ่งที่จะได้เจอญาติผู้น้องที่มิเคยพบเจอกันมานาน แต่ไฉนเลยแม้แต่หางตานางยังไม่คิดจะเหลียวแล
ฮึ แต่ก่อนมิได้เติบโตมาด้วยกัน ฉะนั้นตอนนี้จึงไม่มีแม้แต่เยื่อใยแล้ว
แม้จะคิดเช่นนี้ แต่อันที่จริงพวกเขารู้สึกดีใจยิ่งนักที่หลินเมิ้งหยาฟื้นขึ้นมา
หลังจากสบตากัน พวกเขารีบออกไปจัดการธุระหลังจากญาติผู้น้องฟื้น
ป้อนน้ำอุ่นใ
