ห้หลินเมิ้งหยาจิบ ในที่สุดคอของนางก็กลับมาชุ่มชื่นอีกครั้ง
“พระองค์เองก็ดื่มเถิด ปากของท่านแตกเลือดไหลแล้ว”
แม้จะฟื้นแล้วทว่าเรี่ยวแรงกลับยังไม่ฟื้นคืน หากแต่หลงเทียนอวี้กลับมีท่าทางเหมือนคนโง่ ริมฝีปากฉีกยิ้มไม่หุบ ไม่ว่านางจะพูดอะไรเขาก็พร้อมทำตามทุกอย่าง
“หม่อมฉันหิวแล้ว อยากกินข้าวเพคะ”
นางรู้สึกไม่คุ้นชินกับท่าทางเช่นนี้ของเขา แม้หลินเมิ้งหยาจะรู้สึกหวานล้ำในอก แต่เหมือนบุรุษผู้นี้จะทำเกินงามไปจริงๆ เหตุเพราะเขาเอาแต่ยิ้ม ท่าทางฉลาดเฉลียวสักนิดก็ไม่มี
“ได้ ข้าจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้”
หลงเทียนอวี้วิ่งออกไปด้วยความดีใจ แต่แม้หลินเมิ้งหยาจะรออยู่นาน ทว่าสิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือจั่วชิ้วอวี้และจั่วชิวเฉินที่ถือถ้วยโจ๊กเข้ามา
“เสี่ยวเปี่ยวเม่ย เจ้าฟื้นได้เสียที จริงสิ หลงเทียนอวี้ยังไม่บอกเจ้าใช่ไหมว่าอันที่จริงข้าคือญาติผู้พี่คนรองของเจ้า ส่วนนี่คือพี่ชายของข้าซึ่งก็คือญาติผู้พี่ของเจ้านามว่าจั่วชิวเฉิน จากนี้ไปเจ้าคืออันเล่อจวิ้นจู่แห่งเมืองหลินเทียน”
จั่วชิวอวี้เอื้อนเอ่ยอธิบาย แม้หลินเมิ้งหยาจะรู้สึกมึนงงเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นก็ยังพยักหน้าลงและปล่อยให้สาวใช้ประคองร่างนางขึ้นกินโจ๊ก
“เ
