ไม่นานก็มาถึงกำแพงเมืองหลวงว่างเทียน
ทั้งที่เพิ่งย้ายเมืองหลวงมาได้ไม่นาน แต่หลงเทียนอวี้มั่นใจว่าฮ่องเต้องค์ใหม่นี้มีแผนการอยู่ในใจนานแล้ว
ไม่ว่ากำแพงเมืองหรือสิ่งปลูกสร้างภายในล้วนถูกก่อสร้างขึ้นเป็นอย่างดี ฉะนั้นแม้จะย้ายเมืองหลวงมาแล้ว แต่เมืองหลินเทียนกลับไม่เกิดความโกลาหล
วิสัยทัศน์ของฮ่องเต้พระองค์นี้ลึกล้ำยิ่งนัก เพราะเหตุนี้เขาจึงได้ขึ้นครองบัลลังก์
“รีบเปิดประตูเมือง! เซิ่นจวิ้นอ๋องเสด็จกลับมาแล้ว!”
หลู่ตี๋นำตราหยกลายมังกรของจั่วชิวอวี้ออกไปเป็นใบเบิกทาง ประตูเมืองที่ปิดสนิทถูกเปิดออกกว้าง
เหล่าทหารคุ้มกันเมืองหลวงล้วนเข้าแถวเรียงหน้ากระดานเพื่อต้อนรับพวกเขาเข้าสู่เมืองหลวง
หลงเทียนอวี้นั่งอยู่ภายในรถม้า มือหนากำมือเล็กแน่นโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
รถม้าแล่นเข้าไปยังถนนสายหลักของเมืองหลวง ไม่นานก็หยุดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง
“เร็ว รีบเชิญจวิ้นอ๋องเสด็จ”
เสียงเอะอะทางด้านนอกดังขึ้น ครู่ต่อมาผ้าม่านประตูรถม้าพลันถูกแหวกออก
คนรับใช้สองคนช่วยกันคนละไม้คนละมือยกร่างจั่วชิวอวี้ออกไป
“ใต้เท้า มอบฮูหยินให้พวกเราอุ้มไปเถิด”
แม้จะไม่รู้ว่าคนที่มาพร้อมกับจวิ้นอ๋องเป็นใคร แต่คนรับใช้ของเซิ่นจวิ้นอ๋อง
