ยังคงเอ่ยด้วยความเคารพ
“ไม่เป็นไร ข้าอุ้มนางลงไปเอง”
หลงเทียนอวี้ปฏิเสธความหวังดีของคนรับใช้เหล่านั้น เขาแน่วแน่ที่จะอุ้มหลินเมิ้งหยาเหยียบประตูจวนเซิ่นจวิ้นอ๋องเข้าไป
เดินผ่านเส้นทางขรุขระ ในที่สุดก็มาถึงสถานที่เงียบสงบเหมาะแก่การพักผ่อนของหลินเมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้
หมอหลวงแห่งเมืองหลินเทียนย่ำเท้าเข้ามาในจวนเซิ่นจวิ้นอ๋องไม่ขาดสาย ทว่าพวกเขาล้วนเข้าไปในห้องของเซิ่นจวิ้นอ๋องก่อนและทิ้งให้หลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาอยู่อีกห้องหนึ่ง
หัวคิ้วขมวดมุ่น หลงเทียนอวี้ลุกขึ้นยืนเพราะคิดอยากเข้าไปจับตัวคนเหล่านั้นมารักษาให้หลินเมิ้งหยา
แต่เขากลับได้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดสีเหลืองทองย่ำเท้าเข้ามาภายในด้วยท่าทางเร่งรีบเสียก่อน
“หาตัวญาติผู้น้องเจอแล้วหรือ? นางเล่า? งี่เง่า! พวกเจ้าไปช่วยอาอวี้ทำไมกัน! หากญาติผู้น้องของเจิ้นเป็นอะไรไปขึ้นมา เจิ้นจะสังหารพวกเจ้าทิ้งให้หมด!”
พวกหมอหลวงรีบผงกหัวหงึกหงัก ดูท่าพวกเขาเพิ่งจะนึกได้ว่ายังมีคนนอนเจ็บอยู่ห้องด้านข้าง
พวกหมอหลวงวิ่งเข้ามาภายในห้องราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก โดยทิ้งไว้เพียงหมอหลวงสองคนสำหรับรักษาจั่วชิวอวี้ เมื่อเข้ามาภายในแล้วจึงห้อมล้อมเตียงของ
