คนนั้นล้มลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกโพลง คาดว่าเขาคงคิดไม่ถึงว่าคนทั้งสามที่กำลังจนมุมจะมีคนเข้ามาช่วยเหลือ
“จงถอนตัวออกไปซะ! ทิ้งผู้บริสุทธิ์เอาไว้!”
เสียงตะคอกเปี่ยมโทสะพลันดังขึ้น หลงเทียนอวี้ไม่ได้หันหลังกลับไปมอง แต่หูได้ยินเสียงกีบเท้าของม้าจำนวนมากที่กำลังเหยียบย่ำพื้นดินมาทางนี้
แม้เขาจะไม่รู้ว่าผู้มาใหม่เป็นใคร แต่เพียงได้เห็นสีหน้าท่าทางครั่นคร้ามของคนชุดดำ เขามองออกว่าคนเหล่านี้กำลังหวาดกลัว
ในที่สุดความหนักอึ้งในหัวใจก็หายไป
โชคดีเหลือเกิน วันนี้หลินเมิ้งหยาและชิวอวี้มีคนมาช่วยแล้ว
ท่ามกลางสถานการณ์ที่พลิกผัน ดาบของหลงเทียนอวี้ตวัดปลิดชีวิตคนชุดดำเหล่านั้น
คนเหล่านี้ไร้ซึ่งผู้นำแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกกองกำลังไล่ต้อน ดังนั้นนี่จึงเป็นโอกาสอันดีในการหนีของพวกเขา
อาศัยจังหวะที่พวกมันยังตั้งสติไม่ทันสังหารไปอีกหลายชีวิต
“ถอนตัว!”
คนชุดดำมิได้โง่เขลา เมื่อครู่พวกเขาตกตะลึงไปชั่วขณะเท่านั้น
ตอนนี้สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยอีกต่อไป ดังนั้นพวกเขาย่อมไม่เสียเวลาต่อสู้อยู่ที่นี่
คนชุดดำเหล่านั้นแยกย้ายกันหนี แต่ถึงกระนั้นหลงเทียนอวี้ก็ยังมิอาจทิ้งชิวอวี้และหลินเมิ้งหยาไปได้ไกลนัก
หลงเทียนอวี้
