เก็บดาบก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาคนทั้งสอง
หลินเมิ้งหยาที่ถูกลอบทำร้ายยังคงสลบไม่ฟื้น
หัวคิ้วขมวดมุ่น ลองยกนิ้วตรวจลมหายใจของทั้งคู่ โชคดีที่แม้จะแผ่วเบาแต่ก็ยังหายใจอยู่
“บังอาจถามท่าน ท่านคืออ๋องอวี้ องค์ชายสามแห่งต้าจิ้นใช่หรือไม่?”
หลงเทียนอวี้เงยหน้า ใบหน้าหยาบกร้านหนวดเครารุงรังปรากฏต่อสายตาของเขา
ดวงตากลมโต แม้จะฉายแววกระวนกระวาย แต่ถึงกระนั้นก็มีความยินดีอยู่หลายส่วน
เขาสวมใส่ชุดเกราะสีกากี แผ่นหลังสะพายคันศรธนูอันใหญ่ เพียงมองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นแม่ทัพซื่อสัตย์คนหนึ่ง
ผงกศีรษะลง เหตุเพราะอีกฝ่ายเป็นถึงแม่ทัพแห่งเมืองหลินเทียน ส่วนเขาที่เป็นองค์ชายผลีผลามข้ามแดนมาโดยมิได้แจ้งล่วงหน้า ตามหลักแล้วเป็นเขาต่างหากที่ทำเรื่องมิสมควร
“เป็นท่านจริงหรือ? ข้าเคยได้ยินมาว่าท่านเป็นทหารเอกแห่งต้าจิ้น แต่ก่อนเสียดายยิ่งนักที่ไม่มีโอกาสได้สนทนากับท่าน โชคดีจริงๆ ที่ข้าหลู่ตี๋ได้มาเป็นแม่ทัพอยู่แถบชายแดน ท่านอ๋องได้โปรดชี้แนะด้วย”
หลู่ตี๋ดีใจเหลือประมาณ ทว่าหลงเทียนอวี้กลับยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
แม้จะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดแม่ทัพแถบชายแดนผู้นี้เข้ามาช่วยเหลือเขา แต่ตอนนี้หาใช่เวลาเหม
