าะสมในการชี้แนะกันไม่
“แม่ทัพหลู่ ข้าสกุลหลงย่อมสามารถชี้แนะท่านได้ แต่ตอนนี้ชายาและสหายของข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส ข้าหวังเหลือเกินว่าท่านจะช่วยเหลือพวกเขา
เห็นได้ชัดว่าหลู่ตี๋เป็นพวกหลงใหลในวรยุทธ์จนมิทันสังเกตเห็นสิ่งรอบข้าง ดังนั้นเมื่อหันหน้าไปอีกทางจึงได้เห็นคนทั้งสองที่กำลังสลบไสลมิรู้ว่าเป็นหรือตาย
เขารีบหันหน้ากลับไปร้องเรียกคนเพื่อหาม้ามาส่งพวกหลินเมิ้งหยาไปรักษาอาการบาดเจ็บ
“มุ่งหน้าไปอีกไม่ไกลจะถึงค่ายทหารของพวกเรา ที่นั่นมีหมอประจำกองทัพอยู่ เมื่อถึงที่นั่นจะสามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้”
หลู่ตี๋นำทางอยู่ข้างหน้า หลงเทียนอวี้อุ้มหลินเมิ้งหยาด้วยตนเอง เพียงได้เห็นใบหน้าขาวซีดของนาง หัวใจของเขาเย็นวาบประหนึ่งถูกน้ำแข็งราดรดทีละน้อย
ตายไม่ได้! หลินเมิ้งหยาจะตายไม่ได้!
หลงเทียนอวี้อยากแบกรับความเจ็บปวดของนางเอาไว้เอง เขาไม่อยากให้นางรู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่ปลายเล็บ
หากต้องการไปถึงค่ายทหารให้เร็วที่สุด เช่นนั้นจำต้องขี่ม้าไป แต่เส้นทางที่ทรหดกลับทำให้หลินเมิ้งหยาต้องทรมานมากอีกครั้ง
นางที่หมดสติไปเพราะความเจ็บปวดฟื้นขึ้นอีกครั้ง
แต่เพราะเสียเลือดไปค่อนข้างมาก ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงตกอยู่ในอากา
