รกึ่งหลับกึ่งตื่น สมองทำงานได้ไม่เต็มที่
ทรมานเหลือเกิน! หัวคิ้วขมวดมุ่น อุณหภูมิร่างกายเย็นลงช้าๆ
นางกำลังจะตายแล้วหรือ? หลินเมิ้งหยาขดกายพลางกวาดสายตามองรอบด้าน
“หลง…หลงเทียนอวี้…ข้าไม่อยากตาย…”
พยายามส่งเสียงให้เป็นคำ ดวงตาที่เคยเปล่งประกายมุ่งมั่นบัดนี้หม่นหมองอ่อนแอมิเหมือนก่อน
“อย่าพูดไร้สาระ ข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้าตาย”
ท่าทางอ่อนแอของนางฝังลึกลงไปในหัวใจของหลงเทียนอวี้
นางทุ่มแรงทั้งหมดจับเสื้อของเขาเอาไว้แน่น มิรู้ว่าเพราะเหตุใด หลินเมิ้งหยาอยากพูดคุยกับหลงเทียนอวี้ให้มาก นางอยากบอกเล่าความรู้สึกที่เก็บซ่อนเอาไว้ในใจของตัวเองออกมา
“หากข้าตาย…เจ้าจะเสียใจหรือไม่? แต่อย่างไร…แต่อย่างไรพวกสาวใช้ของข้าคง…คงร้องไห้เจียนตายอย่างแน่นอน.…”
ฟังเสียงแหบแห้งแผ่วเบาของนาง หลงเทียนอวี้อยากจะบินพานางไปให้ถึงค่ายทหารเสียเดี๋ยวนี้
“เจ้าใจร้ายเกินไป…เจ้าชอบรังแกข้า…อึก...”
มือเล็กกำหมัดแน่นแล้ววางลงบนแผงอกของเขา
ราวกับหัวใจของหลงเทียนอวี้ผูกติดมากับกำมือของนาง เขาอยากให้นางทุบตีเขาเหลือเกิน เขาไม่อยากเห็นนางอ่อนแอเช่นนี้
“ข้าจะไม่รังแกเจ้าอีกแล้ว ข้าจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ต่อไปนี้เจ้าจะเป็นพี่ใ
