ูกลูกธนูพุ่งใส่ร่าง เสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ก่อนที่พวกมันจะล้มลง
หลินเมิ้งหยาร้อนใจยิ่งนักแต่นางไร้ซึ่งวรยุทธ์ สุดท้ายก็กลายเป็นภาระของพวกเขาเท่านั้น
“เจ้าปกป้องเมิ้งหยาให้ดี ข้าจะจัดการพวกเขาเอง! รีบหนีไปซะ!”
ถนนเซียนอันตรายเกินไป ทั้งยังจำกัดการเคลื่อนไหวของพวกเขาทั้งสอง
หากต้องกลายเป็นเป้าธนูที่นี่ สู้พุ่งตัวเข้าไปตายเอาดาบหน้าจะดีกว่า!
ดาบในมือหลงเทียนอวี้กวัดแกว่งว่องไวดั่งสายลม เขาขยับเดินหน้าเข้าไปทีละน้อย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะเรียกกำลังเสริมเข้ามามากขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงถูกบีบให้กลับมาหยุดอยู่ที่เดิม
หลินเมิ้งหยาร้อนใจจนถึงขั้นสุด หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาทั้งสองจะต้องถูกฝังอยู่ที่นี่เป็นแน่
ขบริมฝีปากแน่น ก่อนจะร้องตะโกนออกไป
“หยุดเดี๋ยวนี้! พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเขาเป็นใคร? หากมิอยากก่อสงครามระหว่างแคว้น เช่นนั้นข้าแนะนำให้พวกเจ้าหยุดมือเสีย อีกอย่างข้าไม่สนหรอกว่าผู้อยู่เบื้องหลังของพวกเจ้าเป็นใคร แต่ถ้าพวกเขาตาย ตระกูลที่หนุนหลังพวกเจ้าอยู่ไม่มีทางรับผลที่ตามมาไหวอย่างแน่นอน”
ห่าธนูพลันหยุดลง หลินเมิ้งหยาเพียงแค่หยั่งเชิงเท่านั้น
นางไม่หวาดหวั่นหากพวกมันมีเป้าห
