ิ่งไปที่ที่ขอบผาเพื่อเตรียมกระโดดลงหุบเหว
“ช้าก่อน! อย่านะ! พวกเรายังคุยกันได้”
อีกฝ่ายคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะมีจิตใจเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้
พวกเขาล้วนได้ยินมาว่าหลินเมิ้งหยาเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต เมื่อต้องเชิญหน้ากับคนเช่นนี้ สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุดคือปลาตายตั้งแต่อยู่ในข้อง
ในเมื่อไม่มีทางเลือก พวกเขาต้องรับฟังเงื่อนไขของนาง
“เจ้าปล่อยให้พวกเขาทั้งสองข้ามฝั่งไปก่อน จากนั้นข้าจะข้ามไปเป็นคนสุดท้าย อย่าได้คิดตุกติกเชียว ข้าไม่กลัวตายเลยแม้แต่น้อย!”
คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะถูกข่มขู่แทน
หลินเมิ้งหยาใจชื้นขึ้นมาหลายส่วน สวรรค์รู้ดีว่านางกำลังกำเชือกเอาไว้แน่น ซ้ำแผ่นหลังยังชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ทว่าสมองของนางหาได้เลอะเลือน
หากนางอ้างว่าตนเองอาจมีหรือไม่มีตำราชิงเจิงผู่ก็ได้ เช่นนั้นพวกเขาคงไม่ทุ่มเทเรี่ยวแรงมากถึงเพียงนี้
ยิ่งอีกฝ่ายสนใจ โอกาสในการเอาตัวรอดของนางก็จะยิ่งมาก
“ได้ ไม่มีปัญหา! เข้ามา ปล่อยเชือก!”
เพียงชายสวมหน้ากากปีศาจเห็นว่านางยืนอยู่ริมผา เขาก็รู้สึกกระวนกระวายใจยิ่งนัก
แม้ท่าทางจะยังคงสงบนิ่ง แต่นายท่านกำชับเอาไว้แล้วว่าหากมิอาจนำตำราชิงเจิงผู่กลับมาได้ เช่นนั้นพวกเขาอย่าได้เอาหน้
