พวกข้ามิเกรงใจ เข้ามา ลงมือได้”
ราวกับอีกฝ่ายมั่นใจว่าหลินเมิ้งหยาหมดหนทางสู้แล้ว เขาออกคำสั่งเสียงเย็น
ทว่าชายทั้งสองตรงหน้าหลินเมิ้งหยากลับหยิบตะขอกรงเล็บพยัคฆ์เหินออกมา
โยนเข้าไปเกี่ยวไว้กับตัวม้า เมื่อออกแรงดึง ม้าทั้งสองตัวพลันตกลงไปเบื้องล่าง
“เร็วเข้า มาหาข้า”
ตอนนี้เหลือม้าของหลินเมิ้งหยาเพียงตัวเดียวแล้ว
สายลมกระโชกแรง หากมิใช่เพราะหลงเทียนอวี้และชิวอวี้มีไหวพริบว่องไว เกรงว่าคงถูกลมพัดไปแล้ว
“ฮึ ฮึ ชายาอวี้ หากเจ้าส่งมอบมันมาตอนนี้ พวกข้าสามารถช่วยชีวิตเจ้าได้ แต่ถ้าหากเจ้ายังดึงดันเช่นนี้ต่อไป เจ้าจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว”
สายลมทำให้เสียงของอีกฝ่ายล่องลอยอยู่กลางอากาศ
ทั้งสามคนและม้าหนึ่งตัวถูกล้อมไว้ตรงกลาง
หลินเมิ้งหยาตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเขาทั้งสามจะต้องหนีรอดไปด้วยกัน
“เจ้าอยากได้ตำราชิงเจิงผู่มากใช่หรือไม่? ได้ ข้าจะมอบมันให้เจ้า แต่ข้าจะบอกเจ้าให้ก็ได้ว่าตำราเล่มนั้นถูกทำลายไปแล้ว บนโลกใบนี้มีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้เนื้อหาของมัน หากข้าตายไป เจ้าก็จะไม่มีวันได้ตำราไป หากเจ้าไม่เชื่อ เช่นนั้นข้าจะกระโดดลงหุบเหวให้เจ้าดู”
หลินเมิ้งหยารีบแกะเชือกที่เอวออก ก่อนจะว
