ี่ข้าต้องการอย่างแน่นอน มันคือตำราชิงเจิงผู่!”
อะไรนะ?
หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าเป้าหมายของอีกฝ่ายจะเป็นตำราชิงเจิงผู่
ดวงตาเบิกกว้าง นางมิเคยบอกใครมาก่อนเรื่องตำราชิงเจิงผู่
เหตุใดอีกฝ่ายจึงมั่นใจว่าตำราเล่มนั้นอยู่ที่นางเล่า?
“ตำราชิงเจิงผู่อะไรกัน? ข้าไม่รู้จักเลยแม้แต่น้อย แม้แต่ท่านอ๋องเองก็รู้ว่าข้าดีดสีตีเป่าไม่เป็น เจ้าจำคนผิดแล้ว”
นางแสร้งโง่ หลินเมิ้งหยาหวนนึกได้ว่าตนเองไม่เคยเผยเรื่องนี้มาก่อน
นางร่ำเรียนวิชาแพทย์พิษจากท่านอาจารย์ ฉะนั้นนางย่อมถอนพิษเป็น
ดังนั้นนางจึงกัดฟันตอบไปว่าตนเองไม่มีตำราเล่มนั้น
“ชายาอวี้ล้อเล่นแล้ว ตำราชิงเจิงผู่หาใช่ตำราดนตรีไม่ มันคือตำราแพทย์ เจ้านายคนสุดท้ายของมันคือหมอเทวดาจั่วซูชิง”
หลินเมิ้งหยารู้สึกครั่นคร้ามในใจ จั่วซูชิงคือนามของมารดานาง!
ดูเหมือนคนกลุ่มนี้จะเตรียมการมาเป็นอย่างดี
“จั่วซูชิงคือท่านแม่ของข้าไม่ผิดแน่ แต่นางตายไปตั้งแต่ตอนที่ข้าเกิดแล้ว เช่นนั้นข้าจะมีของที่พวกเจ้าอยากได้ได้อย่างไร”
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดก่อนจะตอบ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะแค่นหัวเราะ
“ฮึ ฮึ ฮึ ชายาอวี้ล้อเล่นแล้ว ในเมื่อเจ้ามองข้ามโอกาสสุดท้าย เช่นนั้นอย่าหาว่า
