ทั่งพื้นดินด้านล่าง ราวกับว่ามันมีความลึกสุดลูกหูลูกตา
พระเจ้าช่างรังสรรค์ออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก
ม้าทั้งสามก้าวขาเดินเยื้องย่างอย่างเชื่องช้า ด้านหน้าพวกเขาคือถนนทอดยาวอย่างไร้ที่สิ้นสุดสายหนึ่ง แต่ถึงกระนั้นก็เป็นเพียงทางผ่านเดียวแล้ว
“ระวังหน่อย ด้านล่างเป็นหุบเหว”
ชิวอวี้ที่คุ้นชินเป็นอย่างดีรีบร้องเตือน หลินเมิ้งหยาลงจากหลังม้า ก่อนจะเดินไปข้างหน้าเพื่อมองดู
สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เฮือกหนึ่ง สวรรค์โปรด เบื้องหน้าของนางคือเหวลึกสุดลูกหูลูกตา แม้นางจะไม่กลัวความสูง แต่เมื่อได้มองลงไปกับตา นางพบว่าเบื้องล่างมีก้อนเมฆลอยบดบังอยู่ ดังนั้นจึงมองไม่เห็นความลึกที่แท้จริง
สูดลมหายใจเข้าปอดอีกหน หากตกลงไปแล้วล่ะก็ อย่าว่าแต่ร่างกายของมนุษย์เลย แม้แต่ก้อนหินเองก็คงแหลกละเอียด
“ถนนสายนี้เกิดขึ้นตามธรรมชาติจริงหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเดินบนถนนที่สร้างจากหินสายนี้ด้วยความระมัดระวัง แต่เพราะนางยืนได้ไม่มั่นคงพอ ฉะนั้นเมื่อถูกลมพัด ร่างของนางจึงปลิวไปตามกระแสลม
คนหูตาว่องไวอย่างหลงเทียนอวี้รีบโอบตัวนางไว้ มือของหลินเมิ้งหยาชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“อืม พวกเราชาวเมืองหลินเทียนเรียกถนนสายนี้ว่าถนนเซียน ม
