ัดเอานะเจ้าคะ”
ซู่เหมยเดินตามหลังหลงเทียนอวี้กลับมา ใบหน้าผ่อนคลายและภูมิอกภูมิใจมลายหายไปแล้ว
ชิวอวี้มิได้คิดอะไรมาก เหตุเพราะหลินเมิ้งหยาบอกแล้วว่าเมื่อถึงตัวเมืองจะหาสถานที่สงบให้แก่สองพี่น้องคู่นี้
มองรอยยิ้มอ่อนหวานของซู่เหมย เขายิ่งรู้สึกประหลาดใจ
หันหน้ากลับมามองกองไฟ ชิวอวี้ส่ายหน้าน้อยๆ
หาใช่เรื่องของเขาไม่ ถึงอย่างไรสองพี่น้องคู่นี้ก็เพียงแค่ติดรถมาระหว่างทางเท่านั้น
ท่ามกลางค่ำคืนเงียบสงัด แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่เคยมานอนที่นี่มาก่อน แต่เพราะมีความอบอุ่นจากกองไฟ อีกทั้งยังกลิ่นหญ้าและผ้านวมผืนโตทำให้หลินเมิ้งหยาหลับสนิท
รีบล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนทุกคน ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็กลับมารู้สึกกระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง
เดินออกจากกระโจม กลิ่นหอมของธรรมชาติทำให้จิตใจของนางเบิกบาน
ดีจริงๆ การพักผ่อนย่อมสำคัญที่สุด วันนี้พวกเขายังต้องเผชิญหน้ากับอันตราย
“พี่ใหญ่ ญาติผู้พี่ พวกท่านนอนหลับสบายดีหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาเดินเข้าไปยังนอกกระโจมของพวกผู้ชาย แต่นางกลับไม่พบแม้แต่เงาของหลงเทียนอวี้และชิวอวี้
เอ๋? หรือพวกเขาจะตื่นก่อนนาง?
เพียงหมุนตัวกลับก็ได้เห็นร่างบางในชุดสีเหลืองนวลของซู่เหมย สีหน้าหวาดหว
