ั่นครั่นคร้ามหายไปไม่เหลือร่องรอย อีกทั้งยังมีรอยยิ้มขวยเขินเข้ามาแทนที่
นางกำลังยื่นผ้าเช็ดหน้าของตนเองให้กับ…หลงเทียนอวี้!
สิ่งที่ทำให้หลินเมิ้งหยาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือหลงเทียนอวี้รับมันไป!
อารมณ์ขุ่นมัวเกิดขึ้นในใจอยู่หลายส่วน
หลงเทียนอวี้มีคนคอยรับใช้ตั้งแต่เด็กจนโต แต่นี่เขาถึงกับรับผ้าเช็ดหน้าของซู่เหมยต่อหน้านาง หรือเขาไม่กลัวว่าจะถูกเข้าใจผิด?
ถลึงตามองพวกเขาทั้งสอง ทว่าหลินเมิ้งหยายังคงมองการใหญ่สำคัญที่สุด
ทว่าอารมณ์เบิกบานในเช้าวันนี้พลันมีเมฆดำขมุกขมัวเข้ามาแทนที่ หมุนตัวกลับไปยังกระโจมของตนเองแล้วนั่งลงบนเตียง สีหน้าหม่นหมอง
“เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ? ใครทำให้ท่านขุ่นเคืองกัน?”
ป๋ายซ่าวยกอ่างล้างหน้าเข้ามา เหตุใดเวลาเพียงครู่เดียวจึงทำให้นายหญิงที่แย้มยิ้มเบิกบานสำราญใจแต่เช้ากลับมีใบหน้าบึ้งตึงเช่นนี้เล่า?
“ไม่มีใครทำอะไรข้าทั้งนั้น พวกเขาล้วนยินยอมรับน้ำใจของอีกฝ่าย ข้าเป็นเพียงคนเก่า เห็นแล้วรำคาญตา”
คนเก่าอะไรกัน? ป๋ายซ่าวเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะโผล่หน้าออกไปมองนอกกระโจม เมื่อเข้าใจแล้วจึงได้รู้ว่านายหญิงกำลังหึงหวงอยู่นั่นเอง
“เพียงเท่านี้ก็มีโทสะแล้วหรือเจ้าคะ? อันที่จริงเรื่องนี
