้คงตำหนิท่านอ๋องไม่ได้ ใครใช้ให้ท่านแต่งกายเป็นชายกันเล่า? หากท่านยอมแต่งตัวเป็นหญิง มีหรือแม่นางซู่เหมยจะสู้ท่านได้?”
ป๋ายซ่าวรู้จักหลินเมิ้งหยาดี ครั้นคุณหนูเจียงยังอาศัยอยู่ในจวน แม้นางจะไม่มีหน้าตางดงามเพริศพริ้ง แต่เมื่อเทียบกับซู่เหมยแล้ว คุณหนูเจียงนับว่าเป็นคุณหนูสูงศักดิ์และเพียบพร้อมยิ่งกว่า ตอนนี้ซู่เหมยเพียงมอบผ้าเช็ดหน้าให้กับท่านอ๋อง แต่ตอนนั้นคุณหนูเจียงถึงกับมอบกายถวายตัว ทว่านายหญิงกลับไม่รู้สึกขุ่นเคืองเช่นนี้
“พรืด” เสียงดังขึ้น ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็อดไม่ไหว นางหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น
ดวงตาคู่สวยจับจ้องป๋ายซ่าว ทว่าคิ้วยังคงขมวดมุ่น
“เจ้ามิต่างอันใดจากพยาธิในกระเพาะข้าเลย แม้ข้าจะปิดบังคนอื่นได้ แต่ก็ไม่อาจหลอกเจ้าได้ไม่ การแสดงของข้าเมื่อครู่สมจริงหรือไม่?”
ป๋ายซ่าวล้างมือ มุมปากยกขึ้นน้อยๆ
“สมจริงเจ้าค่ะ! มิต่างจากแม่เสือเลยแม้แต่น้อย”
สองนายบ่าวหัวเราะคิกคัก แต่พวกนางไม่กล้าหัวเราะออกมาดังนัก เหตุเพราะกลัวใครจะเห็นเอาได้
“แปลก หรือเมื่อคืนซู่เหมยจะพูดอะไรกับหลงเทียนอวี้?”
หลินเมิ้งหยารู้จักหลงเทียนอวี้ดี หากเขาพึงใจซู่เหมยจริง ขณะรับผ้าเช็ดหน้าจากซู่เหมยไป ร่างกายของ
