ยงได้เห็นใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของหลินเมิ้งหยา อาซิ่วรีบร้องถาม
หลินเมิ้งหยาไม่พูดอะไร นางปรายตาไปทางซู่เหมยและหลงเทียนอวี้ ท่าทางของนางเสมือนกำลังเจ็บปวดจนอยากจะร้องไห้
“นาง…นางบังอาจยั่วยวนพี่ต้าหยวน! ข้าว่าแล้วเชียวว่านางมิใช่คนดี! ท่านรอก่อน อย่าร้องไห้เลย ข้าจะไปสั่งสอนชายโฉดหญิงชั่วคู่นั้นเอง สายตาชายคนนี้แย่ยิ่งนัก ท่านยังอยากจะได้เขาอีกหรือ!”
อาซิ่วยกแขนเท้าเอว ท่าทางเหมือนคนกินรังแตนมา
เหตุที่หลินเมิ้งหยาปิดบังอาซิ่ว นั่นก็เพราะนางไร้เดียงสาเกินไป
ในสายตาของนาง หากนางมองว่าคนนี้คือคนดี คนที่นางมองย่อมเป็นคนดีมิผิดแน่ หากนางมองว่าเป็นคนเลว ต่อให้เขาถูกโยนลงแม่น้ำเพื่อชำระล้างความผิดสักกี่ครั้งก็ยังเป็นคนเลวอยู่วันยังค่ำ
แต่โชคดีเหลือเกินที่เป็นเช่นนี้ ขอเพียงมีอาซิ่วอยู่ เท่านี้นางก็สามารถเสริมอารมณ์ที่ขาดไปในละครตบตาของหลงเทียนอวี้ได้แล้ว
“อย่าเลยอาซิ่ว ในเมื่อพวกเขาชอบพอกัน เช่นนั้นก็ปล่อยพวกเขาไปเถิด พวกเราไปกันดีกว่า อย่าไปมองพวกเขาเลย”
หลินเมิ้งหยาแสร้งทำเสียงสะอื้น
ทว่าฟางเส้นสุดท้ายของอาซิ่วขาดผึงแล้ว!
