ด้แล้ว แม้พี่เสี่ยวหยวนจะหลงกล แต่คนอื่นหาได้หลงกลเช่นเขาไม่ ท่านคือพี่หงอวี้ใช่หรือไม่ ได้โปรดดูแลน้องสาวของท่านให้ดี มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าเลย”
ขณะพูด อาซิ่วหยักยิ้มน้อยๆ
“แม่นางอาซิ่ว อันที่จริง…ข้าแค่…แค่ตกใจมากไปหน่อยเท่านั้น”
ซู่เหมยยิ้มฝืดๆ อย่างลำบากใจ หยดน้ำสีใสเอ่อคลอบนดวงตาเปล่งประกายราวหยดน้ำคู่นั้น
ท่าทางน่าสงสารจับใจ นางพยายามหดตัวอยู่ที่มุมหนึ่ง ราวกับกำลังโดนอาซิ่วรังแก
“ตกใจ? หากตกใจแล้วทำไมจึงไม่ไปกอดขาคนอื่นเล่า? เหตุใดจึงต้องเจาะจงกอดขาพี่ต้าหยวนด้วย อีกไม่ไกลก็จะถึงเมืองหลินเทียนแล้ว เจ้ากับพี่สาวของเจ้าจะได้ใช้ชีวิตต่อไปอย่างสงบที่นั่น รับรองว่าจะไม่มีใครรู้เรื่องราวในอดีตของพี่สาวเจ้าอย่างแน่นอน เจ้าคิดเห็นเช่นไรเล่า?”
อาซิ่วฉีกยิ้มหัวเราะคิกคัก ทว่าดวงตากลับคมกริบ
“ไม่! ในเมื่อคุณชายหยวนรับข้าเอาไว้แล้ว เช่นนั้นข้าก็เป็นคนของเขา ยิ่งไปกว่านั้นนางหาใช่พี่สาวของข้าไม่ นางเป็นเพียงผู้หญิงโสโครกเท่านั้น! หากข้าไปใช้ชีวิตด้วยกันกับนางแล้วต้องกลายเป็นผู้หญิงหยำ….”
“เพียะ” เสียงดังขึ้น อาซิ่วตบหน้าซู่เหมยโดยไร้ซึ่งความปราณี
รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไป ดวงตาคมกริบประหนึ
