่งใบมีด
“อย่าลืมว่าเจ้าทำเรื่องอะไรลงไปบ้างตอนที่พวกเราอยู่ด้วยกัน! เจ้าบอกว่านางเป็นผู้หญิงหยำฉ่า แต่หากไม่มีนางแล้วล่ะก็ ป่านนี้ไม่รู้ว่าเจ้าจะถูกขายไปอยู่ที่หอนางโลมแห่งไหนแล้ว!”
ซู่เหมยผงะจ้องอาซิ่วนิ่ง กลีบปากสั่นเทิ้ม แต่นางกลับไม่กล้าพูดอะไรออกมา
อาซิ่วปรายสายตาดูแคลนไปที่ผู้หญิงสองหน้าคนนั้นเล็กน้อย บางอย่างนางก็ไม่อยากพูดออกมาให้ชัดเจน เหตุเพราะกลัวว่าคนกลางอย่างหงอวี้จะลำบากใจ
“หากไม่อยากให้ข้าพูดเรื่องนั้นออกมา เจ้าจงอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเสียเถิด”
พูดจบ อาซิ่วก็หันหน้าออกนอกหน้าต่าง
แม้ป๋ายซ่าวและหงอวี้จะไม่รู้ว่าพวกนางกำลังพูดเรื่องอะไร แต่พวกนางรู้สึกได้ว่าซู่เหมยคนนี้จะต้องมิได้ใสซื่ออย่างที่แสดงออกมา
หลินเมิ้งหยาขี่ม้าด้วยท่าทางผ่อนคลาย หลงเทียนอวี้และชิวอวี้ขี่ม้าขนาบซ้ายและขวา
ทั้งสามตกอยู่ในบรรยากาศเงียบขรึมชวนอึดอัด ไม่มีใครยอมเริ่มบทสนทนาก่อน
ทว่าสายตาของชิวอวี้และหลงเทียนอวี้ต่างแอบมองหลินเมิ้งหยาอยู่หลายหน บางครั้งเมื่อหันหน้ามาเจอสายตาของอีกฝ่าย พวกเขาต่างถลึงตาให้กันอย่างอดไม่ได้
“ข้ามีเรื่องอยากบอกพวกเจ้า”
หลังจากสติสัมปชัญญะของตนเองกลับมาครบถ้วน หลินเมิ้ง
