งๆ เมื่อคืนข้าดื่มหนักไปหน่อย หลังจากกลับมาแล้วข้าเพิ่งจำได้ว่าเจ้ายังอยู่ที่หุยชุนฟาง”
จ้าวเฟยยกมือลูบหน้า สีหน้ากระดากอายระคนรู้สึกผิด
สถานที่เช่นหุยชุนฟางล้วนกินเนื้อไม่คายกระดูก หากมิใช่เพราะดื่มหนักจนเกินไป เช่นนั้นเขาไม่มีทางพาใครไปที่นั่นเป็นอันขาด
ฉะนั้นหลังจากกลับมาแล้วเขาจึงถูกท่านกัวดุด่าถึงหนึ่งชั่วยาม
โชคดีเหลือเกินที่หยวนเหมยกลับมาได้อย่างปลอดภัย แต่เมื่อเหลือบไปเห็นหยวนหลินและเด็กสาวหน้าตาน่ารัก จ้าวเฟยจึงยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ
เพราะเหตุนี้หยวนเหมยจึงหายเข้าไปในหุยชุนฟาง ดูเหมือนความสัมพันธ์ของสองพี่น้องคู่นี้จะไม่เลวเลย
“ไม่เป็นไร ต่อจากนี้ไปพวกเจ้าอย่าได้ไปที่นั่นอีก ท่านกัว ขออภัยที่ทำให้ทุกคนต้องเสียเวลา ข้าจะไปเก็บของเดี๋ยวนี้ อีกเดี๋ยวพวกเราออกเดินทางกันได้เลย”
หลินเมิ้งหยาไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป หลังจากคารวะท่านกัวแล้ว นางรีบพาอาซิ่วขึ้นไปยังชั้นสอง
“ไม่รีบ ญาติผู้พี่ของเจ้ายังไม่กลับมา”
ท่านกัวสูบยาสูบ ทว่าดวงตาคมกริบกลับทอดลงบนร่างของอาซิ่ว
แม้อาซิ่วจะไม่ค่อยปรากฏตัวให้ใครพบ แต่ถึงกระนั้นท่านกัวก็เคยเห็นนางอยู่สองสามหน ฉะนั้นเพียงมองปราดเดียวก็จำได้ทันทีว่านางคือ
