มักรู้สึกกังวลอยู่เสมอ
ทว่าหากสามารถนำยากลับไปและทำให้พระอาการของฮ่องเต้ดีขึ้นได้ เช่นนั้นนางและหลงเทียนอวี้จะมีคนคอยปกป้อง
“นายหญิงของข้า ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว”
ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ป๋ายซ่าวรีบดึงตัวหลินเมิ้งหยาเข้าไปข้างใน
ก้มๆ เงยๆ มองสำรวจว่าหลินเมิ้งหยามีเนื้อหนังมังสาหลุดหายไปบ้างหรือไม่
เพียงได้เห็นรอยดำคล้ำรอบดวงตาของนาง หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าเมื่อคืนป๋ายซ่าวอดหลับอดนอนทั้งคืน
เมื่อเทียบกับหงอวี้และมั่วฉินแล้ว สาวใช้ของนางมักนำพาความรู้สึกอบอุ่นหัวใจมาให้เสมอ
“ข้าไม่เป็นไร ขอโทษเจ้าด้วย”
ยื่นมือเข้าไปกอดป๋ายซ่าวอย่างไม่บอกไม่กล่าว หลินเมิ้งหยากระซิบคำขอโทษเสียงแผ่ว
หากมิใช่เพราะเพิ่งหนีจากอันตรายมาได้อย่างฉิวเฉียดเมื่อคืน เช่นนั้นนางคงไม่รู้สึกตัวหรอกว่าตนเองเห็นแก่ตัวมากเพียงไหน
“เหตุใดจึงพูดเช่นนี้เล่าเจ้าคะ นายหญิง ข้ามิอาจรับไว้หรอก อีกอย่างท่านหาได้ทำสิ่งใดผิด ท่านเองก็มีเรื่องที่ท่านต้องจัดการ ข้าเป็นเพียงสาวใช้ ฉะนั้นจึงมิอาจช่วยเหลือท่านได้และทำได้เพียงรอท่านอยู่ที่นี่เท่านั้น”
ป๋ายซ่าวลูบหลังหลินเมิ้งหยาเบาๆ พลางตอบเสียงอ่อนโยน
นางเกลียดตัวเองที่ไร้คว
