ามสามารถ มิเช่นนั้นนางคงไม่ปล่อยให้นายหญิงต้องไปเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงผู้เดียว
หลินเมิ้งหยาหลับตาลง นางรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน
หวนกลับไปนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา หากมิใช่เพราะหลงเทียนอวี้ ชิงหูและคนที่อยู่รอบตัวนาง เช่นนั้นนางจะผ่านเรื่องเหล่านั้นมาได้อย่างไร
“เอาล่ะ นายหญิงรีบไปอาบน้ำล้างหน้าเถิดเจ้าค่ะ ใบหน้าท่านเปรอะเปื้อนหมดแล้ว ไม่รู้ว่าหายไปไหนมาทั้งคืน”
แม้จะถูกหลินเมิ้งหยาทิ้งไว้ที่โรงเตี๊ยมเพียงคนเดียว แต่ป๋ายซ่าวรู้ดีว่านายหญิงทำไปเพราะต้องการปกป้องตนเอง
แม้จะเป็นห่วง แต่ก็ไม่เคยรู้สึกขุ่นเคือง
ทว่าเพราะเหตุใดนางจึงรู้สึกว่าวันนี้นายหญิงแปลกไปกันนะ?
อาบน้ำล้างหน้าและเปลี่ยนเป็นชุดสะอาดสะอ้าน แต่หัวใจของหลินเมิ้งหยากลับขุ่นมัว
ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ที่มักแย้มยิ้มอยู่เสมอกลับกลายเป็นเคร่งขรึม แม้แต่ป๋ายซ่าวเองก็รู้สึกไม่คุ้นชิน
“น้องชาย น้องชาย เจ้ากลับมาแล้วหรือไม่?”
เพิ่งจะเก็บของเสร็จและนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยใบหน้านิ่วคิ้วขมวด ชิวอวี้พลันพุ่งตัวเข้ามาจากทางด้านนอก
หลินเมิ้งหยาเลิกเปลือกตาขึ้น ปรายตามองเขาเล็กน้อยแต่ไม่พูดอะไร ซ้ำยังยกชาขึ้นจิบ
ชิวอวี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงเลยว่าปฏิกิร
