กมุ่นในการแก้แค้น โดยเฉพาะเด็กเอาแต่ใจอย่างจูเหยียน
หากคนที่เขาดูแคลนบังอาจปีนเกลียว เขาย่อมไม่มีทางทนได้
ท่าทางเสียดายของหลินเมิ้งหยาราวกับต้องการจะสื่อว่าของที่เขาโปรดปรานที่สุดวางกองอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่เขากลับไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้อง
เด็กหนุ่มที่ใกล้เข้าสู่วัยผู้ใหญ่มีหรือจะทนไหว แม้สีหน้าจะยังคงเย่อหยิ่ง แต่หัวใจกลับรู้สึกสนใจในตัวนางโลมนามว่าชิงเกอผู้นี้
“พวกเจ้ามีวิธีจัดการนางเด็กนั่นจริงหรือ?”
จูเหยียนหรี่ตา แสดงท่าทางเสมือนมิใส่ใจ ทว่ากลับมิอาจรอดพ้นสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสามไปได้
เมื่อเห็นว่าปลาติดเบ็ดแล้ว หลินเมิ้งหยาเริ่มปล่อยสายเบ็ดอีกครั้ง
“วิธีการหรือเจ้าคะ ย่อมมีอยู่แล้ว แต่น่าเสียดาย นางหาใช้นางโลมของพวกเราหุยชุนฟางไม่ แม้พี่มั่วฉินอยากจะระบายโทสะแทนท่าน แต่ก็มิอาจทำได้”
ดวงตาจูเหยียนกลอกกลิ้ง เด็กคนนี้มีแววเฉลียวฉลาดอยู่หลายส่วน เชิดหน้าสูงพลางเอ่ย
“เช่นนั้นเจ้าบอกวิธีการให้ข้าฟังก็ได้มิใช่หรือ? เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะไปจัดการนางด้วยตัวเอง!”
มั่วฉินจะยอมได้อย่างไร นางเองก็เป็นยอดฝีมือเช่นเดียวกัน ดังนั้นนางจึงแสดงท่าทางลำบากใจ จูเหยียนที่ได้เห็นรู้สึกรำคาญยิ่งนัก เขาจึงกระแทกเสียงตะ
