มาตลอดมิใช่หรือ?”
ราวกับโดนสายฟ้าฟาด หัวใจของหลินเมิ้งหยาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
แต่ไหนแต่ไรมานางมิเคยคิดทำร้ายผู้อื่นง่ายๆ มาก่อน แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะตกหลุมพรางถึงสองหนในคราวเดียว
“นั่นมัน….”
หงอวี้เห็นสีหน้าเย็นชาของหลินเมิ้งหยา นางจึงรีบร้อนอธิบาย
“มันคืออะไรกันเล่า? หากมิใช่เพราะต้องการช่วยน้องสาวของเจ้า เจ้าจะยินยอมสับเปลี่ยนหมุนเวียนตัวเองไปทั่วทุกหอนางโลมกระนั้นหรือ? อย่าลืมสิว่าเจ้ากลายเป็นนางโลมเลื่องชื่อแห่งต้าจิ้นตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้ว ฮึ ตอนนี้เจ้าจำยอมอยู่ที่นี่และเป็นที่รองรับอารมณ์ของจื่อหยุนคนนั้น!”
ราวกับมั่วฉินมิอาจทนดูท่าทางใสซื่อของหงอวี้ได้อีกต่อไป ฉะนั้นนางจึงพยายามไล่ต้อนอีกฝ่าย
ร่างกายหงอวี้สั่นเทิ้ม ฟันบนกัดริมฝีปากล่างแน่น แม้แต่สายตาของนางเองก็มิกล้าหันกลับมามอง หลินเมิ้งหยาจึงเข้าใจต้นสายปลายเหตุแล้ว
เพราะเหตุนี้นางจึงเจอทั้งสองในหุยชุนฟางง่ายๆ อย่างนั้นสินะ
ที่แท้ทั้งหมดก็เป็นกลลวง
“ใช่ ข้ายอมรับ นับตั้งแต่ตอนที่ชิงเกอก้าวเท้าเข้ามาในตำบลซื่อฟาง พวกเราเหล่านางโลมที่เคยเห็นภาพวาดภาพนั้นล้วนพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อชักนำนางมายังที่หุยชุนฟาง แต่ข้าหาได้คิดอยากทำร้ายนา
