“เรื่องนั้น…คงไม่รบกวนเจ้าหรอก”
หลินเมิ้งหยาโอบบ่าหงอวี้ ทว่าหัวใจเต้นตึกตักดั่งกลอง
แม้จื่อหยุนจะเก่ง แต่นางเพียงแค่อยากแย่งตัวหลินเมิ้งหยาเท่านั้น นางหาได้มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากความทะนงตนว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งหุยชุนฟาง ดังนั้นจึงมิอาจยินยอมให้นางโลมคนอื่นทำตัวเกินหน้าเกินตา
แต่หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ว่ามั่วฉินผู้นี้แตกต่างจากจื่นหยุนโดยสิ้นเชิง
ตรึกตรองครู่หนึ่ง จื่อหยุนคือบุปผางามแห่งหุยชุนฟาง บางทีนางอาจจะเป็นพี่ใหญ่ที่ทุกคนนับหน้าถือตา แต่เมื่อมั่วฉินปรากฏตัว นางกลับมิกล้าแม้แต่จะถกเถียง
อาจเพราะมิอยากสร้างปัญหาให้กับตัวเอง แต่เรื่องบาดหมางระหว่างสตรีนับเป็นเรื่องธรรมดา
หากมิใช่เพราะจื่อหยุนกลัวเกรงมั่วฉินอย่างยิ่ง เช่นนั้นนางคงไม่รีบหดหัวเก็บหางเดินจากไป
กอปรกับแส้ม้าที่เพียงได้เห็นก็รู้สึกเจ็บปวดอันนั้น หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของตนเองเย็นวาบทั้งยังชื้นเหงื่อ
มั่วฉินยังคงหยักยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก ทว่านางกลับเอี้ยวตัวหลบเพื่อเว้นช่องว่างหน้าประตู
“เชิญเถิดคุณชายน้อย พวกผู้ชายด้านล่างล้วนถวิลหาพร่ำเพ้อให้ข้ามั่วฉินดูแลรับใช้ เด็กเช่นเจ้ามิควรปฏิเสธเมื่อโชคลาภมากองต
