่นเจ้าเองก็เหงาเป็นด้วยหรือ?”
หลินเมิ้งหยาตั้งสมาธิ ก่อนจะแสดงท่าทางประหนึ่งพวกผู้ชายหื่นกามในละครทีวี
มือเล็กออกแรงโอบเอวของหงอวี้ ก่อนจะแสยะยิ้มมีเลศนัย
ไหวพริบของหงอวี้ว่องไว แขนยื่นขึ้นไปโอบคอหลินเมิ้งหยา ขณะเดียวกันนางพยายามปิดบังร่างกายท่อนบนของหลินเมิ้งหยาเอาไว้ สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องราวกับกำลังยั่วยุ ซ้ำยังชายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลน
พวกนางทั้งสองราวสตรีที่กำลังสาดไฟริษยาใส่กัน
“จื่อหยุน ข้าว่าเจ้าช่างไม่รู้จักกฎระเบียบเอาเสียเลย แม้เจ้าจะเป็นดอกไม้งามประจำเดือนนี้ แต่เดือนหน้าจะเป็นผู้ใดก็ยังไม่แน่ เจ้าบังอาจเข้ามาชิงแขกของข้าถึงห้องอย่างเปิดเผยเช่นนี้ มิกลัวนายท่านจะลงโทษเจ้าหรือ?”
นอกจากอาการตื่นตระหนกในคราวแรก ตอนนี้หงอวี้กลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง
มือเล็กยื่นขึ้นลูบไล้ใบหน้าของหลินเมิ้งหยา อีกทั้งยังตำหนิจื่อหยุนคนนั้นอย่างไม่ไว้หน้า
จื่อหยุนไม่ตอบโต้ แต่กลับยิ้มกว้างพลางออดอ้อนยั่วเย้าหลินเมิ้งหยามากกว่าเดิม
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้าเหงาเหลือเกิน คุณชายมาอยู่เป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่”
พูดจบ นิ้วเรียวยาวเคลือบสีทาเล็บม่วงเข้มก็กรีดกรายลงบนริมฝีปากเอิบอิ่มแดงระเรื่อดั่งผลเชอรี่
